Sterta story, czyli ciąg dalszy nastąpi.

Po imponującym, sobotnim przyspieszeniu nadszedł czas na niedzielne wymknięcie się z posesji tylnymi drzwiami, których oczywiście jeszcze nie ma.

Objuczeni sprzętem ogrodniczym przybyliśmy, rozejrzeliśmy się, przerzucaliśmy kilka desek, podlaliśmy przyszłe plony (czyli to, czego nie zjadły ślimaki), zebraliśmy wiśnie i zwialiśmy do lasu  na poziomki i jagody.

W przyszłym tygodniu będzie u nas A., babcia Okrucha.
Jeżeli wówczas nie uda nam się ogarnąć do końca sterty...


P.s.Przestaliśmy oglądać Maję w ogrodzie.
Telewizja Polska ma o wiele bardziej konkretne propozycje dla początkujących oprawców roślin.

Efekt profesjonalnych przygtowań.

Tym razem nie mogło się nie udać.

"Jedni kupuj dzisiaj kiełbaski, inni...poproszę po pół kilo gwoździ - tych i tych."

Niezbędnik  budowlańca powinien zawierać namiot, którym zajmuje się potomek, podczas gdy reszta ekipy zajmuje się kontynuacją wielomiesięcznych porządków w obejściu.

Nowa, lepsza sterta. 

Nowa, lepsza rabata.

 Gołym okiem widać postęp!

 Zalążek imponującego ogrodzenia - w centrum biodegradowalna podpora winobluszczu.

Na deser - wizyta K., T. i T.(skończyła się w tradycyjny dla zjeżdżających do Kłopotnicy gości sposób).

Wizualizacja.

Gapienie się w nieistniejącą już czeluść szamba jest niezaprzeczalnie fantastycznym uczuciem.
Było... i nie ma. (Przystajemy koło ex-dziury często i z satysfakcją wzdychamy.)
Mała rzecz, a cieszy!


Z nieprzemijającej okazji oczekiwania na pozwolenie na rozbudowę (w najlepszym razie zstąpi na nas w sierpniu, nie przyzwyczajamy się jednak nadmiernie do tej myśli) nadal zajmujemy się zabawą w działkowców i ogrodników. Idzie nam wybornie.

Wszystko będzie kiedyś wyglądało mniej więcej tak:

Zrealizowaliśmy

-konwalie na grobowcu szamba,

-wbicie dwóch grubych pali i ustawienie kolejnej sterty kamieni jako podwaliny pod ogrodzenie złożone z tego, co pod ręką (kamienie, resztki domu, chaszcze) - może zrobilibyśmy więcej, ale oczywiście nie mieliśmy gwoździ, a na dodatek nie chciało nam się wywlekać taczki z piwnicy, ładować jej do bagażnika i wdychać dziwnej woni, jaką taczka wydziela, w czasie podróży na włości,

-sianie naparstnic i ostróżek (trzymajcie kciuki, rozmnażanie roślin z nasion wychodzi nam fa-tal-nie),

-sadzenie róż (czerwone kulki zimą ♥ ♥ ♥),

-wpuszczenie w grunt sadzonek winobluszczu (-szcza?) (wiemy, wiemy że przywleczony zza Wielkiej Wody, ale TA czerwień jesienią...no nie mogliśmy sobie odmówić).

Poza tym dokładnie czytamy moheryjne posty.

Oglądamy Maję w ogrodzie (bo pokazują rośliny i mówią, co to za jedne).

Gapimy się na ekipę remontującą (z projektem!!!) poddasze, które widzimy z naszego betonowego okna w Mirsku i zastanawiamy się, czy wyciągać od nich namiary. Szukanie fachowców nas przeraża.

(Sąsiedzi z Grudzy - liczymy na Wasze doświadczenie!)

W kontekście fachowców z nadzieją rozpamiętujemy postać W., spotkanego podczas Dnia Otwartych Domów Przysłupowych w najlepiej rokującym pośród tychże - Śledzibie.

Intensywnie myślimy o przeistoczeniu STRASZNEJ STERTY w coś bardziej praktycznego.

Foto by Stanisław

Myślenie idzie nam doskonale.

Realizacja w powijakach...zdążyła już zarosnąć.

Pogrzeb szamba.

Nad Kłopotnicą, jak na tego rodzaju uroczystość przystało, zebrały się ciemne chmury.

Zaczęliśmy wczoraj (zabieraliśmy się do tego od października 2009).

Skończyliśmy dzisiaj, w pogodny, niedzielny poranek.
(No, prawie skończyliśmy - ale poza przyjemnościami czasem trzeb też popracować - musieliśmy więc ostatnie dwie taczki ziemi przełożyć na inny termin.)

To będzie dobre miejsce dla konwalii.

Od dzisiaj nie musimy już pilnować nadmiernie Potomka biegającego w pobliżu dziury w całym (obejściu).

(Jak widać w lewej, środkowej części zdjęcia...nadal czeka na nas sterta innych rzeczy do zrobienia.)

Konstruktorzy obwoźnej biblioteki.

Wczoraj zabraliśmy się za budowę. Kompostownika (no dobra, nazwijmy rzecz po imieniu: kompostowniczka). Pewnie udałoby się nam go skończyć, gdyby nie pewien skromny niefart - zaopatrzyliśmy się w zbyt małą ilość gwoździ. W zasadzie w ogóle się w nie nie zaopatrywaliśmy, wierząc w przepastność i zasobność naszej skrzynki z narzędziami.

Nie ma jednak tego złego!

Ponieważ doczekaliśmy się w końcu nawiązania pewnych wewnątrzwsiowych znajomości (a dokładnie - jednej, poczwórnej), nie przejęliśmy się zanadto i podrzuciliśmy M. obiecane Dzienniki kołymskie i Białą gorączkę, wywożąc odeń Podróże z Herodotem - lekturę na długie, zimne, deszczowe wieczory.
Tymczasem dzisiaj w Mirsku - pełnia lata.