Ponieważ mży, pracę rozpoczęliśmy dziś o szóstej, by chwilę po czternastej móc kopać rów.
Było ekstra.

Serio, serio.

(Nie, nie wiemy, dlaczego kopiemy zawsze wśród jakiegoś atmosferycznego opadu.)

Zasieki.

Robimy numerowi 8 być może ostatnie zimowe zdjęcia w jego dotychczasowej inkarnacji.



Zanim jednak nadejdzie czas rozbiórki, który miał zależeć głównie od stanu finansów, a zależy głównie od nie wiadomo czego, postanowiliśmy coś zrobić.

Za radą Przemka i zgodnie z własną intuicją, w ramach poprawiania sobie samopoczucia, stawiamy w tym sezonie remontowym na koparkę. Załatwi za nas (przynajmniej częściowo) liczne sprawy
-likwidację szamba, które mieści obecnie spore kępy traw i parasol ogrodowy(?!),
-likwidację tajemniczej hałdy (stawiamy na resztki z pieca) i przeniesienie jej zawartości do dziury po szambie,
-wyżłobienie płytkiego, prostokątnego krateru pod parking (kto był u nas wiosną, ten wie, że jedyne co można zrobić tam z samochodem, to sprawdzać czy nadaje się na amfibię),w którym umieścimy gruz zalegający obecnie na piętrze.


Posadzimy kwiatki.

Zadbamy o zaplecze kulinarne (sałata, poziomki...).

Zajmiemy się też ogrodzeniem (od frontu, poza murkiem, planujemy nasadzenie różowiejących latem zasiek* (zwą się rosa canina, czy jakoś tak).


Skonstruujemy szopę, w której przechowamy materiał porozbiórkowy.

Będziemy wytrwale ciułali na odbudowę!

I jeszcze grusza nam się marzy i ujarzmienie wichrów miotających domem.

No, to się rozentuzjazmowaliśmy.



--
*Drodzy Rabusie, nie znaczy to wcale, że nową taczkę, której nadal nie mamy, schowamy w obejściu licząc na skuteczność ogrodzenia.

Już są.

(W nocy spadł śnieg - to to samo podwórko, które wczoraj kwitło śmieciem.)

Przedwiośnie, czyli krajobraz po bitwie.

Śmieci...(Temat rzeka!) zaczęły przemieszczać się w kierunku domu.





Z okazji inauguracji sezonu remontowego wykonaliśmy niezbędne prace melioracyjne.



Czosnek, który pomógł nam poznać sąsiada*, kiełkuje.



A stodoła nadal przejawia autodestrukcyjne zachowania.
Zaczęła od próby pozbycia się własnych wrót.



--
*Podczas gdy sadziliśmy czosnek zapytano nas, czy poszukujemy robaków na ryby.
Odpowiedzieliśmy wymijająco.

Niczego już nie napiszemy...

na temat czekania na pozwolenie aż do dnia, w którym zobaczymy je na własne oczy.
Telefon do starostwa przyniósł może nie oczekiwany, ale spodziewany rezultat.

Zatem - cicho sza! (Tak, tak, wieczorami - zamiast spożywania coli i chipsów - oglądamy najsłabiej zagrany polski serial o agroturystyce, kwintesencję sztuki szczęścia.)



A za oknami widać nowy sezon.