DALEKO OD SZOSY

Weltschmerz inwestora.

2012-02-02T14:50:00.009+01:00

Jest tak - albo mamy do czynienia z klasycznym przypadkiem spychologii, albo, w co wolimy wierzyć, wszystkiemu winne są przepisy, albo nie wiadomo o chodzi.

W przypadku pierwszej opcji - w tej rundzie warunków nie będzie, a co za tym idzie, pozwolenia na budowę też nie.

W przypadku drugiej opcji - w tej rundzie warunków nie będzie, a co za tym idzie, pozwolenia na budowę też nie.

W przypadku trzeciej opcji - nie wiadomo o co chodzi, co nie zmienia faktu, że w tej rundzie warunków nie będzie, a co za tym idzie, pozwolenia na budowę też nie.

Chyba że od naszej porannej wizyty w Urzędzie Gminy pani P. zmieniła zdanie, sprzeniewierzyła się przepisom i posłuchała D., architekta, który miał do niej dzwonić w samo południe.

Brzmi jak western? Chcieliśmy Dziki Zachód, to go mamy.

Pitu, pitu już było - przejdźmy do faktów.

Staliśmy prze biurkiem pani P. z Potomkiem (i jego planem na pożarcie dźwiganego właśnie ze sklepu chleba z dżemem, co skutkowało pewną niecierpliwością unoszącą się w powietrzu) i cieszyliśmy się, że przyłapana została przez nas na wykonywaniu telefonu w sprawie naszej budowy. Rozmowa nie brzmiała obiecująco. Wszczęcie procedury od nowa wynika stąd, że poprzednie warunki były wydane dla zmiany sposobu użytkowania bez zwiększenia obrysu budynku i nie trzeba było robić jakiejś-tam rzeczy, którą trzeba zrobić ze względu na to, że według nowej wizji dom będzie stał tam, gdzie stoi, i jeszcze trochę dalej.

Pani P. obiecała, że teraz to potrwa miesiąc z hakiem (dodajmy do tego 60 oczekiwania na pozwolenie oraz dwa tygodnie na uprawomocnienie - czyli może latem...ale to już było!). Zwaliła poprzednie półroczne oczekiwanie na panią architekt, z którą urząd już nie współpracuje. Powiedziała, że nowa pani architekt bardzo szybko zajmie się sprawą i że przepisy się zmieniły, i nie będzie trzeba czekać, aż wszyscy odpiszą, a jedynie - aż nie odpiszą.

Wniosek? Chleb z dżemem jest dobry na wszystko.

Z OSTATNIEJ CHWILI...
D., architekt, nie mógł dodzwonić się dziś do pani P. Ma plan awaryjny. Ha!
Kolejna akcja podbramkowa jutro.

Powrót do łask.

2012-01-31T04:14:00.003+01:00

Zacznijmy od końca - dzisiaj (to jest - we wtorek) burmistrz J. nie ma czasu (wtorek to dzień przeznaczony na spotkania z gawiedzią, w mirskim ratuszu wić będzie się z pewnością kolejka petentów pełnych skarg i zażaleń). Ale wczoraj miał! Dobre 20 (słownie: dwadzieścia) minut poświęcił inwestorowi oraz miażdżącemu doświadczeniu zawodowemu D., architekta, a w czwartek będzie miał ODPOWIEDŹ!

Pogadali sobie panowie jak burmistrz z architektem-nadzorcą budowlanym o tym, że to nie precedens, że już przy znacznie poważniejszych (heeej, no jak to?! ;) ) inwestycjach tak bywało (a ostatnio nawet w gminie Mysłakowice, gdzie J. zadzwoni i się dowie), że przecież wszystkie te stare domy mają przybudówki, że inwestor z żoną, że jednak, i że aż, i że kolejne lato przeminie!

Okazało się, co podejrzewaliśmy, ale trudno było nam się o tym przekonać, że architekt D. jest niczego sobie. Wrócił do naszych łask w wielkim stylu.
A że pani P. też chciała pogawędzić...No cóż. Udawszy się do niej architekt D. z inwestorem S. usłyszeli, że to nie będzie trwało tak długo - tylko dwa miesiące. D. powiedział więc wiecznie urlopowanej pani P., że jak nie dostanie tego za tydzień, to nasz wniosek o pozwolenie na budowę zostanie odrzucony.

P.s.Dziękujemy za trzymanie kciuków. Sądzimy, że moce magiczne wpłynęły na J., burmistrza równie mocno, jak poparta trzydziestoletnim doświadczeniem zawodowym argumentacja D., architekta.

Trzymajcie kciuki!

2012-01-30T08:30:00.009+01:00

Dzisiaj o trzynastej trzydzieści, w tym fotogenicznym przybytku,

odbędzie się bliskie spotkanie trzeciego stopnia (architekt D. kontra burmistrz J.) w mało poważnej sprawie : przeciągać w nieskończoność "bo tak", czy też może wcale niekoniecznie.

Wysyłamy tam też własnego, bardzo stronniczego przedstawiciela, zwanego w niektórych kręgach inwestorem. Druga połowa zostaje, by trzymać kciuki. Z Okruchem.

P.s.Psikus polega na tym, że tak czy siak kiedyś te warunki i to pozwolenie dostaniemy.
Po prostu czasami, kiedy nie wiadomo o co chodzi, chodzi nie wiadomo o co.

Powrót D., architekta.

2012-01-28T09:31:00.004+01:00

Jakiś wewnętrzny imperatyw przyplątał się wczoraj i nakłonił nas do wykonania telefonu do wydziału AiB lwóweckiego starostwa (przypomnijmy: urzędnicy, którzy pracują, są mili i kompetentni oraz okazują współczucie petentom).

Sami nie wiemy, czy mu, temu imperatywu, dziękować...

-Nie mam dla pana dobrych informacji - rzekła mila i kompetentna Pani.
-Zdążyłem się już przyzwyczaić - odparł ze szczerym uśmiechem petent, którego już dobre dwa lata, w jedynie słusznych reakcjach na podobne sytuacje, tresuje stary dom o wdzięcznej ksywie "nr8".

Dowiedziawszy się o tym, że do pozwolenia brakuje...warunków zabudowy (przypomnijmy, że czekaliśmy na nie przez pół zeszłego roku (słownie:sześć miesięcy) i w końcu dostaliśmy, postanowiliśmy dowiedzieć się od D., architekta - o co chodzi.

Został przyłapany na gorącym uczynku! Oto powrót D., jakiego zatrudnialiśmy - pędził szarymi szosami powiatów w bojowym nastroju ku spotkaniu z przeznaczeniem - panią P., której zawdzięczamy zeszłoroczne, półroczne czekanie na warunki...

Z grubsza sytuacja wygląda tak: przebudowa zmienia się w rozbudowę, zgadza się na to konserwator i wszyscy po drodze...ale pani P. postanawia od początku wszczynać procedurę. A my, naiwnie, za dwa tygodnie chcieliśmy dzierżyć w dłoniach pozwolenie, a w niedalekiej przyszłości rozbierać dach, który chyba zdąży dokonać autodestrukcji (już zaczął i idzie mu całkiem nieźle), za co będziemy mu bardzo wdzięczni, bo budynek bez dachu przestaje być budynkiem podlegającym opodatkowaniu.

D., architekt, nic nie wskórał w nierównej walce z wiecznie urlopowanym umysłem pani P. i umówił się na poniedziałek z burmistrzem, tym samym rekinem rozwoju regionalnego, którego ekonomiczne podejście do rzeczywistości pchnęło ku przekonaniu, że nie warto inwestować w turystykę w naszej gminie, póki nie wyczerpią się możliwości inwestycyjne Świeradowa Zdroju.(Myślicie, że Stóg Izerski leży w administracyjnych granicach gminy Świeradów? Otóż nie! Po prostu nasz burmistrz umie zrobić świetny PR...szkoda tylko, że nie swemu podwórku.)

Dla niewtajemniczonych - w całej akcji chodzi o kilkadziesiąt dodatkowych centymetrów pseudostodoły, która odbudowana, a właściwie rozbudowana będzie ze szlachetnego siporexu i obita dechami.

Spójrzmy jednak na sprawcę całego zamieszania i zapytajmy się, czy warto?

Bez dwóch zdań!

Sztuka szczęcia.Świeradów.

2012-01-08T04:11:00.005+01:00

Chciałoby się rzec (i pewnie by się rzekło, gdyby się nie było z plastiku):

Przedwojenne SPA w rozsypce.

2011-12-26T04:12:00.013+01:00

Gmina Mirsk inwestuje obecnie w pewną atrakcję turystyczną.

Kiedy minie się stanowiska archeologiczne, mające zamienić się w GEOPARK (dumnie widniejący już w materiałach promocyjnych czekających na zainteresowanych historią w mirskiej Informacji Turystycznej )oraz zabudowania Kotliny pozostające w jako-takiej całości, wpada się na SPA w rozsypce. (Por.:Kesselschloßbaude)

-------------------------------
Wieści z frontu.

Gigantyczna wiertarka na kołach, służąca do ustawiania na polach i wzdłuż dróg brzydkich rzeczy, wyżłobiła nam koleiny do składowania gruzu.

P.s.Sąsiadowi też się wichura nie przysłużyła...

Leśna. Żywe muzeum liternictwa.

2011-12-25T04:28:00.008+01:00

Mamy wreszcie chwilę, by gdzieś się zapuścić. Nie napiszemy, że zapuścić się gdzieś dalej, bo co to za dalej, gdy wystarczy minąć Giebułtów i Świecie, na którego poboczach (naprzeciwko zamku) tkwią posegregowane kamienie i już po prawej mija się zakratowane wejście do sztolni, by za chwilę - przejeżdżając wzdłuż Kwisy - skręcić nagle ku położonemu na tyłach rynku parkingowi.

Ludzie, kupujcie bułki w Leśnej! Są skandalicznie drogie, wygląda jednak na to, że nie uległy transformacji wraz z całym krajem i nie poznały smaku polepszacza i spulchniacza.

Dziura w całym oraz brzydkie rzeczy.

2011-12-22T14:45:00.008+01:00

Prawie trzy tygodnie numer 8 przestał bez odwiedzin.
Ściślej rzecz ujmując - bez naszych odwiedzin...

Kiedy nas nie było - na poddaszu hulał wiatr. Skutecznie.

Przed domem natomiast wyrosły nam brzydkie rzeczy, na których ustawienie osobiście podpisaliśmy zgodę, choć wcale ich nie chcieliśmy. Mieliśmy wybór między brakiem prądu a dewastacją krajobrazu.

Jakby to podsumować?
Może...nie ma tego złego!?

Z remonciarskich rozmów przy śniadaniu.

2011-12-20T10:07:00.003+01:00

-Wiesz po co ludzie kupują stare domy?
-No...?
-Żeby mieć takie święta jak George Michael!

Sztuka szczęścia. Głogów.

2011-12-08T07:11:00.003+01:00

Strategia rozwoju Gminy Mirsk.

2011-12-06T18:34:00.002+01:00

Wymowne.

Aaaa, to dlatego tu jesteśmy!

2011-12-04T13:00:00.009+01:00

[Czerwiec 2011.]

P.s.Niektórzy mają taki widok z przeszklonego szczytu swego domu...my za to będziemy mieli widok na przeszklony szczyt z tarasu numeru 8. (Szczególnie, kiedy natura skąpi drzewom liści.)

Post postscriptum (w nawiązaniu do sagi o D., architekcie).
Niezupełnie jest tak, że mamy cierpliwość. Nazywamy to raczej opadem rąk. I powtarzamy sobie, co jest zupełnie zgodne z prawdą, że D. zrobił nam bardzo praktyczny projekt, który nam się niezmiernie podoba.

Zresztą, nie ma tego złego.

Czekanie na projekt, warunki i pozwolenie popchnęło nas ku podjęciu kilku decyzji, które wyszły nam na dobre. Kolejne kilkadziesiąt dni okołoremontowej stagnacji z pewnością przyniesie nam coś ciekawego. To wcale nie słodkie cytryny, to fakty!

Czekanie na pozwolenie, czyli falstart i drugi start.

2011-12-03T12:20:00.004+01:00

Mieliśmy dostać papiery na początku listopada, zamiast tego dowiedzieliśmy się, że dokumenty złożone w Starostwie powróciły do architekta D. gdzieś w okolicach pierwszej połowy października. Oto wczoraj, będąc w Jeleniej, przypomnieliśmy sobie o nim (to znaczy o nich: i o (nie)wyczekiwanym pozwoleniu i o D., architekcie) i napisaliśmy doń krotką wiadomość tekstową w wiadomej sprawie (czyli kiedy, och kiedy to nastąpi złożenie dokumentów o pozwolenie na budowę).
Dostaliśmy odpowiedź. Kolejna próba rozpocznie się już (!) piątego grudnia. Dodać 65 (słownie: sześćdziesiąt pięć) dni, dodać dwa tygodnie na uprawomocnienie się...może zanim miną dwa lata od podpisania umowy z D., zdążymy dostać zgodę na niebudowę?
Przydałabym nam się do rozłożenia domu na części pierwsze, w celu spowodowania ustania konieczności płacenia podatku (dom bez dachu lub bez ściany przestaje być budynkiem podlegającym opodatkowaniu, tak przynajmniej mówi Pani Z. z ratusza).

Zniknął!

2011-11-28T13:20:00.007+01:00

Chcieliśmy zaczerpnąć świeżego powietrza (mirskie wzbogacone jest wonią płonącego plastiku). Wygrzebaliśmy więc przerwę w pracy i zwizytowaliśmy włości.
Naszym oczom nie ukazało się nic nadzwyczajnego. Dwustuletni numer osiem raczył przetrwać nocną wichurę w stanie nienaruszonym.

Huragan zadowolił się najwyraźniej niechcianym wrakiem, który straszył sparciałymi oponami i stał o, o tutaj:

Był,a nie ma. Niewidzialnej ręce dziękujemy za pomoc.

P.s.Zdarzyło się nam coś jeszcze. Prosta i zaskakująca historia z cyklu "idzie człowiek do księgowej, a tam...dachówka". Na wiosnę będziemy mieli wymarzoną, siną karpiówkę z odzysku, taką, jaką pokryta jest część naszego dachu. Farciarze z nas.

Fabryka.

2011-11-27T11:09:00.004+01:00

Ponieważ przestaliśmy już liczyć na otrzymanie pozwolenia na budowę w tym roku, a także ze względu na uboczne efekty wymyślenia sobie pracy (co zresztą wymógł na nas dom) - częściej niż Kłopotnickie przestrzenie oglądamy to (też niczego sobie):

Ku pamięci.

2011-11-19T08:15:00.003+01:00

1.Zupełnie zapomnieliśmy odnotować, że znowu ktoś - zupełnie wbrew naszemu chciejstwu - szwendał się nam po domu.
2.Zupełnie zapomnieliśmy, że czekamy na jakieś-tam pozwolenie na budowę, tym bardziej, że podobno najpierw czekamy na ... decyzję dotyczącą decyzji o warunkach zabudowy.
3.Zupełnie miło jest patrzeć przez nasze okno wykute w wielkiej płycie na Izery, kiedy z alei drzew nad Kwisą sfruną liście.

Wszystkie powyższe akcje zdążyły nam już spowszednieć...no, może poza ostatnią.

Cud na Sępiej!

2011-11-17T14:23:00.004+01:00

Udało się nam (przy współpracy, by nie rzec - wykorzystaniu czworga dzielnych namawiaczy i tragarzy) zawlec syna na Sępią!

Po raz kolejny dał się także zaciągnąć do Proszowej.

A później ciocie K., A. i I. oraz wujkowie M. i G. zniknęli.
Ostał nam się po nich jeno szalik i kilka dodatkowych kilogramów (rogale marcińskie prosto z dalekiej północy).

Próba generalna.

2011-11-10T05:43:00.003+01:00

Wspominaliśmy już chyba o idei kolektywu. O słusznej idei kolektywu.
Wczoraj po robocie udaliśmy się do Śledziby na kawę, a tam Neustechow!

Kolektyw się opłaca.

Jak czekać, by się nie doczekać, czyli sagi o papierach ciąg dalszy.

2011-11-07T10:19:00.011+01:00

1 września zostało złożone nasze pismo błagalne w sprawie pozwolenia na budowę.
Po dobrych 60 dniach zadzwoniliśmy do D., architekta, czy dostał już papiery.(Miał pełnomocnictwo, no bo jak podpisywaliśmy umowę, to wydawały nam się różne rzeczy, na przykład taka, że mieszkać będziemy w Poznaniu.)Tak kontrolnie zadzwoniliśmy. Powiedział, że nie wie, czy coś przyszło i że jak tak, albo jak już przyjdzie, to się z nami skontaktuje.

Dzisiaj wykonaliśmy krótki telefon do Wydziału A. i B. we Lwówku.
Okazało się, że 10 października architekt, którego dane chyba niedługo tu padną, gdyż nasza cierpliwość najwyraźniej wskoczyła do jednego z worów mieszczących stajenne obrzydliwości i tam skonała, pobrał dokumenty do POPRAWKI. (Czemuż dowiedzieliśmy się o tym dzisiaj?!)

Telefon do D. skończył się tradycyjną krótką wiadomością tekstową "jestemnaspotkaniu".

Pani G.(pracująca w TYM biurze) obiecała, że sprawdzi, co się w ogóle dzieje z tym naszym projektem i nie do końca naszym w ciągu dalszym pozwoleniem.

Sekretariat Wydziału A. i B. sprawdził, że poprawki nie wpłynęły.

Następnie dostaliśmy mejla od D. z mnóstwem skanów o odralnianiu i innych tajemniczych zjawiskach paranormalnych.

Po czym pokonwersowaliśmy z D. i okazało się, że w międzyczasie przebudowa zmieniła się na rozbudowę, co skutkuje koniecznością uzyskania opinii konserwatora.

Konserwator powiedział projektowi: "tak".

Le chlew (czytać po porannej kawie z croissantem).

2011-10-31T05:04:00.007+01:00

Wysłuchawszy kilku pieśni Slayera (nie da się ukryć, że radiowa "Zagadkowa niedziela" niezbyt dobrze zagrzewa do boju) porwaliśmy się z siekierami, łopatami i młotkami (tak naprawdę posiadamy te przedmioty w liczbie pojedynczej...ale w masie lepiej brzmią) na stajnię, zwaną przez nas - jak się zaraz okaże bardzo adekwatnie - chlewem (choć żadna świnia nie dałaby rady skonsumować niczego z wysokiego, ceglanego żłobu przytwierdzonego do stojącej na słowo honoru ściany).

Zastaliśmy TO. (Może lepiej się nie przyznawać, że dwa lata temu?)

Wczoraj, za pomocą energicznego szarpnięcia i kilku kopniaków odkryliśmy olbrzymie złoża tego, co zostało po kurach.

Odrzuciwszy młotek i siekierę przystąpiliśmy do likwidacji mocnej i zupełnie nieładnej konstrukcji za pomocą pewnego pałętającego się tu i ówdzie narzędzia.

Efekt masakry jaki jest - każdy widzi. (Czyli: to jeszcze nie koniec.)

A październik (jak dwa lata temu) kusząco ciepły. W sensie, że nakłaniający do remontów. (Dawno przestaliśmy dostrzegać inne zalety słonecznej aury.)

Pogląd i ogląd, czyli detale które zostają.

2011-10-25T05:32:00.012+02:00

Zrobiliśmy to! Znowu.
W trzy minuty sfotografowaliśmy przedstawicieli wszystkich detali, które zostają.
(Jeżeli jakiś śmiałek chce odnaleźć ich więcej, zapraszamy. Jesteśmy wszak laikami i mogliśmy coś przeoczyć,a wcale byśmy tego nie chcieli.)

Nie damy pogrześć:
drewnianego portalu,

okienka piwnicznego - choć projektowana kuchnia, której będzie służyło, pogrąży się w mrokach średniowiecza,

gospodarczych otworów okiennych,

szachownicy - zupełnie jeszcze nie wiemy, czy sprzeniewierzmy się historii i zostawimy cegłę nieotynkowaną (ze względu na jakieś tam decorum czy coś - czyli grę tej gołej (starej) cegły z podłużnymi świetlikami na piętrze), czy też sprzeniewierzymy się projektowi i położymy w końcu tynk - jedno jest pewne - każda beleczka, która da się odratować, będzie odratowana...mamy na to kuuupę czasu.

Ze względu na prawo budowlane pogrzebiemy natomiast strop stajni (cegła trafi jako wypełnienie pruskiego muru, bo glina&trzcina opuszczą piastowane od dwustu lat stanowisko), zwanej zgodnie z jej obecnych stanem chlewem. Pomachamy na dowiedzenia także półkolistemu sklepieniu piwniczki(kamień pofrunie na ogrodzenie).
Prawo budowlane powiedziało (generalnie)- dwa i pół metra. Spasowaliśmy.

Diabeł tkwi w szczegółach. Nawiązanie (nie mylić ze stylizacją!), wariacja na temat, komentarz do - po dwóch latach niebudowy możemy stwierdzić, że tym razem chcemy zrobić coś takiego. Ostatnio jesteśmy nawet przekonani, choć bywało różnie...

Tradycyjnie - dla poprawy własnego samopoczucia - operację nazywamy odzyskiwaniem praktycznej przestrzeni w starych murach. Czy jakoś tak.

Co robi właściciel starego domu pod nieobecność pozwolenia na budowę, czyli wizualizacja.

2011-10-23T06:47:00.005+02:00

Mieliśmy napisać o naszym poglądzie na architekturę, bo nawet jakiś mamy, o pokucie i sugestii w związku z przebudową, o tym, że spotkaliśmy pewnych napływowych Grudziaków,ale dwie pierwsze kwestie będą nas zajmowały pewnie dogłębniej, gdy już zstąpi na nas pozwolenie na budowę, a temat spotkania mamy nadzieję jeszcze rozwinąć.
Zanotujemy jedynie, że po dwóch latach od dostania się pod wpływ numeru 8 zaczęliśmy wyjawiać sobie nawzajem, jakie mamy zdanie na wspomniany wyżej temat. Okazało się, że takie samo.

Póki co ponownie zaczyna nam się sypać dach.

Mamy nadzieję, że los zaaplikuje nam jakiś cud finansowy i - zamiast kolejnej naprawy - wiosną lub latem zafundujemy mu rozbiórkę.

Poza tym jeździmy na włości głównie w celu planowania spektakularnych przedsięwzięć:

Gdzie jest nasza taczka?

2011-10-17T06:37:00.004+02:00

Straciliśmy rachubę, jeżeli chodzi o ilość tajemniczych zniknięć rozmaitych przedmiotów w naszym obejściu...

Wiemy już na pewno - żadnego zaczynania prac przed uzyskaniem wydolności finansowej, mogącej doprowadzić do sprawnego remontowania i zamieszkania bez odwlekania. Czasem myślimy nad przyczepą, w której czailibyśmy się na rzezimieszków...

P.s.Poza udaniem się taczki w nieznane wczoraj było zupełnie fantastyczne:)

Jedyna fotografia, jaką popełniliśmy, to nasz Potomek pożerający rząśnickie maliny.
Dość wampiryczna. Może następnym razem uchwycimy coś sielskiego, nadającego się do publikacji.

Wygasłe wulkany i ciepło kaflowych pieców.

2011-10-15T06:02:00.005+02:00

Pół roku gdzieś się nam zdążyło zawieruszyć, nim ponowiliśmy poszukiwania rząśnickiego (a właściwie, by być w zgodzie z mieszkańcami tegoż, kolonijnego) obejścia.

Możemy odnotować: 14.10.2011 - Rząśnik-Orzechowice.

Veni, vidi, Apfelwein.

Wizyty tego rodzaju są niezmiernie mobilizujące. Bez choćby jednego, zauważalnego gołym okiem, postępu długo nasze sumienia nie pociągną. Póki co pocieszamy się cudzym szczęściem.

Zdjęć nie ma - tak bardzo staraliśmy się nie zgubić ponownie w okolicach Wlenia, że zapomnieliśmy o spuście i migawce.

Stonehenge.

2011-10-11T17:25:00.000+02:00

Hańba!

2011-10-07T19:56:00.004+02:00

Miał być dziennik, a jest dwutygodnik...

W zeszłym tygodniu odwiedzili nas liczni krewni i znajomi.
I.i C., A. i W. oraz W. i S. . Na dokładkę napatoczyli się Śledzibowcy, którym zrewanżowaliśmy się wizytą kilka dni temu.

Wspominaliśmy już, że nad obejściem (no dobra, konkretnie w obejściu, sugestii nie umieliśmy odczytać) zapłakała dwumiesięczna A., przybyła do nas z rodzicami?

W międzyczasie brataliśmy się (i czynimy to nadal) z uroczą ludnością autochtoniczną.
Przynajmniej tak bardzo autochtoniczną, jak się da.

Jeżeli mielibyśmy wspominać o pracach polowych... rozebraliśmy murek w celu skonstruowania nowego, bo tam, gdzie stał stary jeździły będą koparki (może za trzy lata, ale zapobiegliwość nigdy nam jeszcze nie zaszkodziła). Zaczęliśmy budować ogrodzenie wzdłuż granicy działki.

A dzisiaj, z komentarza pod poprzednim postem, dowiedzieliśmy się, że jacyś szaleni remonciarze z Poznania dostali się pod wpływ domu za miedzą, w Grudzy!

Jabłko czy gruszka?

2011-09-23T05:20:00.003+02:00

Ponieważ kończą nam się powidła z kłopotnickich śliwek (a także z powodu identyfikacji pewnego krzewu podczas wizyty A. i W. na włościach), mamy zamiar zawalczyć z pigwami.

To by było na tyle w kwestii postępów. No, prawie.
Znaleźliśmy ekipę. Nie piją, sprzątają po każdym dniu pracy i rzeczywiście cały dzień coś robią! Dali się wypatrzeć na rusztowaniu za naszym mirskim oknem.

Gładź gipsowa, czyli dwa lata w kieracie.

2011-09-15T06:00:00.006+02:00

Obchodzimy dzisiaj drugą rocznicę dostania się pod wcale niezgubny wpływ numeru 8.

Utwierdzeni w przekonaniu, że TO jeszcze potrwa rozpoczęliśmy mały lifting mieszkania.
Że niby takie wprawki, szlifowanie techniki.

Z perspektywy czasu musimy stwierdzić, że nie mogliśmy wymyślić sobie lepszego życia.

Teraz nastąpi wywód na zamówienie, dotyczący różnic z zakresu antropologii kulturowej między ludnością z nizin i wyżyn (geograficznych).

Obserwacja uczestnicząca wykazała, że na terenie powiatów lwóweckiego i jeleniogórskiego występuje taki sam odsetek ludzi z wąsem (to nazwa zespołu cech charakteru, wśród których najbardziej znaczące są niesolidność połączona z cierpieniem za miliony oraz generalne niezadowolenie)jak na terenie byłego województwa poznańskiego.

Poza tym w grudniu odnotowaliśmy kłopoty wychowawcze na tle etnicznym - postanowiliśmy jednak poinformować Okrucha, że prezenty pod choinkę przynosi Gwiazdor, niech chłopak wie, gdzie się urodził.

Poza różnicami leksykalnymi (słynna "zrywka") widocznych śladów odmienności kulturowej wśród ludności napływowej Dolnego Śląska i ludności rdzennej Wielkopolski brak.

Nie ma różnic w mentalności. Wszędzie są jednostki uczciwie i nieuczciwe, cierpliwe i niecierpliwe, urocze i nieśmiałe(nie odpowiadające dzień dobry widzianemu po raz nie wiadomo który człowiekowi, nawet, gdy dzielą ich jakieś dwa metry sześcienne powietrza).

Występują natomiast zasadnicze różnice w jakości życia, jeżeli chodzi o porównanie wielkiego miasta i niespełna pięciotysięcznego Mirska z przyległościami. Wyliczamy: do pracy jedzie się tyle, ile się jedzie, a nie tyle, ile się stoi w korku; nie trzeba iść na nocny; nie trzeba sterczeć nad pustą jezdnią pod inteligentną sygnalizacją świetlną; minimalizm w modnym ostatnio znaczeniu sam się człowiekowi narzuca, bo wszelkie dobra konsumpcyjne oddalone są co najmniej o kilka kilometrów...a jak się chce popatrzeć na góry, to się idzie pięć minut na pagórek za miastem i się ma. No.

P.s.Ostatnio wywlekliśmy z kartonu przeprowadzkowego Hammersleya i Atkinsona, jednak nie zdołaliśmy odświeżyć wiadomości z zakresu metod badań terenowych, także dzięki prowadzonym symultanicznie remontom na dwóch frontach. Także...nie czujemy się specjalnie kompetentni.

Co to jest: białe i lata?

2011-09-10T19:24:00.006+02:00

Nie tak dawno temu uzupełniliśmy naszą stertę śmieci o pewien spory szczegół.
Lśniące pudło od telewizora, wypełnione lśniącym styropianem,
wraz z zawartością
raczyło rozpanoszyć się wśród traw.

Posprzątaliśmy.

Skoro już o śmieciach mowa... zadzwoniliśmy do ludzi od eternitu.
- A ile pan tego ma?
-No mniej niż sto kilo...z sześćdziesiąt może...
-Utylizacja będzie kosztowała 27 złotych...ale za transport tyle pan zapłaci...
to może przy okazji sam pan to do nas przywiezie?

Czy powinniśmy:

a)zapakować się, wraz z dzieckiem oczywiście, do naszego samochodu, wypchawszy bagażnik oraz połowę tylnej kanapy eternitem?

b)przywiązać eternit do tylnego zderzaka i w ten sposób dowlec go na wałbrzyskie wysypisko śmieci (najbliższe nam pośród tych zajmujących się utylizacją potwora)?

c)polskim obyczajem wywieźć zmorę do lasu?

Miejsca.

2011-09-06T10:01:00.004+02:00

Pani w Wydziale Architektury i Budownictwa (miła, przyłapana przy PRACY)
-Z Poznania do Kłopotnicy?!

***

Żeby do Kłopotnicy, to jakoś jeszcze można by zrozumieć (widok).
Rozpakowaliśmy kartony z książkami. W Mirsku.

Wind of change.

2011-09-02T05:46:00.005+02:00

W związku z domem, w mijającym tygodniu, zaszło w naszym życiu kilka zmian.
Pojawiły się kocięta. Dwa, puchate i pokraczne. Dzikie. Chyba dzieciaki tego kota, co to u nas stacjonuje gdzieś od roku.(Co my teraz mamy zrobić?)

D., architekt, złożył wczoraj wniosek o pozwolenie na budowę. (Zleciliśmy mu to mieszkając w Poznaniu, nie mając zielonego pojęcia, że do Starostwa będziemy mieli bliżej, niż on...i to w tak krótkiej perspektywie czasowej. Efekt jest taki, że dzisiaj jedziemy do Lwówka nanosić poprawki na wniosek, bo zmieniliśmy adres...)

Skonstruowaliśmy prowizoryczną bramę. Pełni funkcję bariery psychologicznej. Po pierwsze dlatego, że jest. Po drugie dlatego, że jest, jaka jest - bo czy można przypuszczać, że posiadacz takiej bramy ma zgromadzone za nią bogactwa, które warto przejąć?

Przy okazji konstruowania bramy i zabierania się za nowy murek

staliśmy się posidaczami długu wdzięczności wobec 1/2
Śledzibowców - za opiekę nad Okruchem.

Z tęsknoty za zamawianiem kontenera budujemy kolejną stertę śmieci.

Czas przystąpić do zaprojektowania tablicy informacyjnej
(zanim przystąpimy do prac przewidzianych w projekcie, zdążą ją zapewne zszargać warunki atmosferyczne).

Pozwolenie na budowę powinno zstąpić na nas do końca października.
Nie bierzemy tej teorii na poważnie. W końcu - mamy czas.

UWAGA!

2011-08-31T09:42:00.003+02:00

Pewni Straceńcy właśnie uruchomili możliwość dodawania komentarzy - idźcie TUTAJ i komentujcie, bo warto!
Post funeralny - pierwsza klasa!

Zburzyliśmy dom

2011-08-27T09:19:00.008+02:00

temu facetowi

Prawdopodobnie jesteśmy na czarnej liście u wszystkich padalców, myszy, mrówek i jeży z Kłopotnicy.

Mysią mamę z maleństwami wykurzyliśmy spod budy,
padalco-zaskrońca spod sterty siana.
Mrówki dręczymy wybierając z ziemi gruz.

Jeż mieszkał w szopce.

Na szczęście (dla nas), już jej nie ma. Dom wygląda nareszcie jak człowiek!

(Najbardziej humanitarny sposób na tubylców, jaki udało nam się wymyślić - po przypadkowym odkryciu czyjegoś domu, likwidujemy mu z grubsza obejście. Pakujemy się do samochodu i odjeżdżamy w siną dal. Wracamy, gdy napadnięte przez nas niechcący stworzenia poznajdują sobie nowe lokale.)

Wśród zgromadzonych w obrębie szopki artefaktów były rzeczy straszne

i piękne,

oraz całkiem sporo materiału do budowy czegoś-tam.

Zabraliśmy się także za kontynuowanie zimowego całopalenia stosu, który zemścił się na nas, za kilkumiesięczne pomijanie, wzrostem w szerz:

Powoli (szczególnie po zlikwidowaniu szopki) zaczynamy sobie wyobrażać, jak będzie wyglądał nowy numer 8.

-Tu będzie, Staszku, twój pokój...

Architektoniczna opera mydlana miewa coraz ciekawsze dialogi. Ostatnio uraczyła nas propozycją odstąpienia od kar umownych w zamian za gotowość D., architekta, do przybycia na budowę niezwłocznie, gdy tylko będziemy mieli problem z projektem. Ponieważ nasz mistrz od projektowania, będący jednocześnie naszym antywzorem w kwestii obsługi klienta, zmienił front, stając się fachowcem kontaktowym i szczerym, powiedzieliśmy TYLKO, że decydujemy się na wyegzekwowanie kary.

Dorabiamy ideologię.

2011-08-22T05:47:00.007+02:00

Z mąk i uniesień wyłania się nam powoli pogląd na temat sanacji Staruszka.
("Sanacja" brzmi szumnie i dumnie, ale mimo to niektórym wyrwie się czasem mrożące krew w żyłach, może nawet bardziej adekwatne, słówko "rozbiórka".)

Ale od początku. W marcu zeszłego roku, tuż po podpisaniu z D., architektem, umowy o prace projektowe, popełniliśmy plan użytkowy obiektu.

Wśród ówczesnych wywnętrzeń napomknęliśmy o tym, że zależy nam na zachowaniu maksymalnie wielu elementów oryginalnych domu(niekoniecznie ze względów ekonomicznych, chodzi raczej o chęć przemycenie dawnego charakteru domu i względy ekologiczne (dosłownie rzecz ujmując: recykling).

Odżegnawszy się od idei skansenu (która skądinąd wydaje nam się bardzo słuszna, tylko może niekoniecznie w tym przypadku) napomknęliśmy nieśmiało, że chodzi o swobodną wariację na temat materiałów z których zbudowany jest dom. Dyskretne nawiązanie do tradycji.

Sądziliśmy, że wywody te przepadną w tłumie. Wygląda na to, że stały się myślą przewodnią naszej zabawy w remont.

Ochłonąwszy nieco i zyskawszy odrobinę pewności na temat własnego poglądu na własną budowę własnego domu stwierdzamy, co następuje...

Pomysł z zachowaniem trzech kondygnacji w numerze 8 od początku skazany był na porażkę, kto był i wkroczył na salony, ten wie, że pierwsze piętro tkwiło tam, gdzie tkwiło, chyba wyłącznie po to, by tkwić. Trzeba było pozbawić dom jednego etażu. Rozwiązania były trzy - usunąć strop parteru i wywindować nieco dach, połączyć pięterko z poddaszem, a w pomieszczeniach parteru pogłębić podłogi, podzielić cały dom na pół i już.
O ile pierwsze rozwiązanie byłoby jeszcze do zrealizowania (choć nie chcieliśmy naruszać bryły budynku i narażać się na koszty związane z wymachiwaniem dachem), o tyle wykopy zbliżyły by nas raczej do stania się posiadaczami niezwykłego basenu - na działce 20/5, na której stoi nr 8, wody gruntowe unoszą się niemalże w powietrzu.

Od początku piętrowe zamieszanie wywoływało w nas lęk o okna.
Kiedy zobaczyliśmy na koncepcji symbolizujące je, podłużne szybki, doświetlające projektowane piętro (na wysokości człowieczych łydek tudzież, w niższych przypadkach, kolan) - oszaleliśmy z zachwytu.

Rzeczywiście D., architekt (który, nawiasem mówiąc, w dniu wczorajszym, wrócił do swoich zachowań sprzed Wielkiej Niewiadomej, stał się na powrót konkretny i komunikatywny) nawiązał do budynku, z którego niebawem (w ciągu kilku lat ;)) zostaną jedynie ściany parteru i lwia część więźby. Symboliczne zaznaczenie blizn po oknach, okładzina z drewna przypominająca o stodole, urocza rozmaitość okienek, dyskretnie sugerująca, gdzie był chlew, a gdzie spiżarnia- to zdecydowanie to, o co nam chodziło.

Wnętrza zostały opracowane w zasadzie ściśle według naszych "szkiców", dodano do nich jedynie, a może raczej "aż", sporo zdrowego rozsądku, popartego fachowym oglądem sprawy.

Pomysł z tarasem nad kotłownią i graciarnią, który przy pierwszym z nim spotkaniu wpakowaliśmy w kategorię "o zgrozo", sprawił, że cała reszta budynku jakoś tak wysmuklała.

Generalnie - jesteśmy bardzo zadowoleni. Wyrzut sumienia wobec zbrodni na architekturze regionu tłamsimy dorabianiem ideologii. Nie dałoby się normalnie (łamane na "wygodnie") funkcjonować w domu, który zastaliśmy. Skoro nieustannie ktoś go przebudowywał (eklektyzm to w przypadku numeru 8 eufemistyczna nazwa totalnego bałaganu i głęboko nieprzemyślanych kompromisów w relacji aranżujących przestrzeń budynku z domem), nasze zmiany są szczerym wpisaniem się w tradycję.

Zrobimy wszystko, by numer 8 nie stał się klasyczną sztuką szczęścia.
Ale jesteśmy tylko ludźmi:)

P.s.W niedzielę Kłopotnicą zawładnął żniwny szał.
Nie pozostaliśmy nań obojętni.
Nastał czas postępów - A., zwana także babcią Okrucha, zakasała rękawy:

(Nie da się ukryć, nadal likwidujemy to nieszczęsne siano...a na dodatek - przybyło nam własnego urobku...)

Rozrywki.

2011-08-20T05:58:00.011+02:00

Ledwie opuściła nas A., ciocia Okrucha (który powoli przestaje mieścić się w ramach tego miana), pojawił się B., szukający spokojnej przystani na marginesie uczestnictwa w Izerskiej Wielkiej Wyrypie.

W tak zwanym międzyczasie oddawaliśmy się kilku ambitnym rozrywkom:

A między koszeniem a koszeniem

podziwialiśmy potencjalne plony.

Wśród wydarzeń ostatnich dni trzeba odnotować także pielęgnowanie zażyłości z takimi jednymi...i konsultowanie z nimi wyglądu numeru 8 po projektowanym liftingu.

(Oto zstąpiły na nas niezliczone rysunki i zestawienia wraz z opisami, wywołując radość i trwogę, powodując euforię i frustrację. Prezentujemy jedynie te, które już pojęliśmy.)

Parafrazując mistrza, zastanawiamy się: podoba nam się to, czy też podoba się nie?

Widząc stopkę z nie swoją nazwą inwestycji w opisie technicznym konstrukcji, zadajemy sobie pytanie - czy TO się może udać?

Zachwycamy się podłużnymi świetlikami nad podłogą poddasza, odnajdujemy w sobie wewnętrzną zgodę się na wyciągnięcie belkowania z wnętrza domu na północną elewację.

I dręczy nas czasem pytanie - czy robimy mu, temu domu, krzywdę, czy go ratujemy?

Połowa z nas robi to wszystko ze stoickim "nie ma problemu" wypisanym na twarzy, druga połowa rwie włosy z głowy i się czepia. Każdy orze jak może.

Jak człowiekowi, jednemu i drugiemu, brakuje pracy fizycznej, to miewa głupie myśli - na szczęście epizod pod wszystko mówiącym tytułem "operacja chlew" jest już blisko!

Kosa.

2011-08-18T13:05:00.007+02:00

Są "kosy" i "zgody".
A jak się nazywa coś pomiędzy?
Otóż najpewniej "kultura i obojętność" - tylko w innym żargonie.

Uzbrojeni w ten przyjemny, pośredni stan ducha, bez większych nadziei, udaliśmy się do pani P., której nieustannie nie ma. A tu taka miła niespodzianka. Pani P. zbadała dla nas sprawę daty odbioru warunków zabudowy przez D., architekta.

Wyposażeni w WIEDZĘ wykonaliśmy kolejny telefon do biura, nie spodziewając się niczego. A tu taka miła niespodzianka! Projekt się drukuje. I kary umowne będą.

Trochę zaskoczyło nas takie coś, że papiery do nadzoru popłyną bez naszego (fachowego, a jakże!) rzutu okiem na projekt...po chwili jednak przypomnieliśmy sobie prawdę, która objawiła się nam po kilkunastu miesiącach od podpisania umowy z D., architektem.

Jeżeli chcecie mieć projekt spełniający wasze oczekiwania, w dodatku z nutką dekadencji (forteca wśród pół, czyli szachulcowy bunkier) - idźcie do D., architekta!

Jeżeli chcecie, by projekt powstawał przy waszym aktywnym udziale, chcecie być informowani na bieżąco o postępach prac, chcecie dostawać dokumentację w terminie, a na dodatek - chcecie by ktoś odbierał telefon, gdy wybieracie numer - nie idźcie do D., architekta!

Jak widać w sprawie budowy nie dzieje się prawie nic.
Kosimy łąkę rozpościerającą w śród różowych znaków geodezyjnych...i usiłujemy zarobić na budowę.

W międzyczasie obmyśliliśmy też jak zaoszczędzić oszałamiającą sumę na TABLICY INFORMACYJNEJ, którą sprawić sobie musimy. (Prawo nam każe.)
Otóż, jak wiadomo, wszystkie nasze drogi prowadzą do numeru 8. Oldboj zmusił nas nawet do założenia działalności gospodarczej. Skutkiem tej akcji było umieszczenie części firmy w pewnym niezwykle rozbrajającym sąsiedztwie. Sąsiedztwo zajmuje się reklamą, także zewnętrzną. Żółciutki banner, wydrukowany na nasze zamówienie, przygwożdżony do paździerza, będzie o wiele tańszy niż tablica informacyjna pochodzenia marketowobudowlanego. Sprytne, nie?

P.s.Hej, Megi! Dzięki za murek - jest szałowy!

Sztuka szczęścia - Bogatynia.

2011-08-15T19:22:00.003+02:00

Jak przystało na opiekunów ex-przysłupowego domu, udaliśmy się do Mekki entuzjastów budowli tego rodzaju.

Jak zwykle mieliśmy szczęście do sztuki!

Złość.

2011-08-12T15:51:00.000+02:00

Projektu nadal nie ma.
A powinien być. Dawno.
Chyba się trochę zdenerwowaliśmy.

Zakasaliśmy już rękawy...

2011-08-04T06:22:00.005+02:00

...gdy na wyświetlaczu przenośnego urządzenia komunikacyjnego pojawiła się kusząca, wobec toczących nas podłych nastrojów, propozycja odwiedzenia Śledziby i jej zasobów ludzkich.

Zamiast wybierać szkło z własnej ziemi, wybraliśmy się nieco dalej, gapić się na cudze kombajny.

Poza tym miłym wydarzeniem spotkały nas jeszcze trzy ... wyróżnienia.
Od
FUKS_JI,
ARADHEL
i SARENZIR

Cieszymy się i wywiązujemy z miłego obowiązku przekazania wyróżnienia dalej.

Za zachwyt nad światem - Ludziom ze Starego Domu,
za podjęcie się straceńczej misji ;) - innym Ludziom ze Starego Domu,
za dystans do WSZYSTKIEGO - Najbardziej Zdystansowanej Kobiecie na Świecie,
Kobiecie z mchu i paproci, za pogląd na zieleninę,
Dwóm Takim, za pielęgnowanie uzależnienia od remontów,
Trzem Takim za przymus rozdziawiania paszczy w uśmiechu przy odwiedzaniu ich bloga,
I jeszcze - za fundowanie nam mini urlopów przed komputerowym ekranem - pewnej Pani,
a na dokładkę Chodzącej Ironii,
i za wygrzebywanie z przeszłości życia takiego jednego faceta na O. - pewnemu Stadu.

Wyszło sporo...a powinno być jeszcze więcej...
Nim pomkniemy rozspamować wiadomość o wyróżnieniach, siedem grzechów głównych:

Yyyy...no nie no, od trzech dni się zastanawiamy i nic.

Pozostajemy w klimatach nie z tej ziemi.

2011-08-01T17:35:00.004+02:00

Dziś bez ilustracji, bo wydarzenia o charakterze niebywałym obejmują w zasadzie kilka urwanych rozmów telefonicznych. (Urwanych, bo tu i tam nieustannie brakuje zasięgu.)

Sprawa dotyczy projektu i wzbudza w nas zmieszanie i zadowolenie.

Zadzwoniła do nas osoba, miła i konkretna, mówiąc, że jest od D., architekta, i projektuje dla nas instalację grzewczą.

Zapytano nas, czy kolektory i czy dwa zbiorniki do ogrzewania wody, i jaki piec.
Wiedziano, że budowa będzie etapowana i wzięto to pod uwagę.

Bez dwóch zdań, poczuliśmy się jak INWESTORZY.
Tylko delikatnie rzecz ujmując nieco zbici z tropu i tkwiący w tej roli jakby z przypadku.
Co nie zmienia faktu, że i pytanie nas o zdanie, i wiara w uzyskanie od nas sensownej odpowiedzi były bardzo miłe.

COŚ się zadziało.

P.s.Wieczorny patrol włości przygnał wymianę uśmiechów z sąsiadką doglądającą krów, kiedy to jedna z uroczych, łaciatych panien (spacerkiem) podążała w stronę kopalni, czyniąc nas tkwiącymi bezradnie w blaszanej puszce na środku szosy.

Kręgi w zbożu.

2011-07-28T20:33:00.004+02:00

Jest postęp!
I to nad zwyczaj spektakularny. Różowy i betonowy.

Droga wśród pół, której - jak się okazuje - właściwie nie ma - znajduje się w granicach naszej działki.

Oznacza to, że traktorom mknącym przed naszym przyszłym łazienkowym oknem mówimy "gódbaj".

Po imprezie

2011-07-27T06:35:00.004+02:00

Nie wytrzymaliśmy i w sobotę wieczorem wróciliśmy do naszych małoojczyźnianych klimatów z (odległych o cztery godziny jazdy samochodem z nieukontentowanym dwulatkiem) Dusznik.

Zupełnie inaczej, niż mogłoby wynikać ze zdjęcia, było na tegorocznej Gali, choć uwieczniony wyżej moment przypada na jej apogeum.

Impreza - zupełnie dobra.
Promocja imprezy - warta jedynie przemilczenia.

Poza tym, coraz bardziej przyzwyczajeni do - nazwijmy rzecz po imieniu - faktu, że pomieszkamy w Mirsku jeszcze kilka lat, rozgromiliśmy paździerze w naszym, coraz mniej tymczasowym, mieszkanku. Przemknęły nam przez myśl wysokie loty gabarytów z kwietnia zeszłego roku.

A w sprawie remontu? Tak jakby czekamy na projekt. Mamy czas.

Gdzie się podziała Izerska Gala?

2011-07-21T06:50:00.007+02:00

Koniec pory deszczowej odtrąbiliśmy przedwcześnie.
Złe drzewo tkwi więc nadal w ścianie numeru 8, a my zadowalamy się naszymi codziennymi doznaniami estetycznymi, odpuszczając sobie wpatrywanie się w czekający na projekt (sic!) nr 8.

(D., architekt, powiedział wczoraj, że jeszcze dwa tygodnie i...)

Dachy Mirska i industrialne klimaty Ubocza wcale nam nie powszednieją.

Poza tym sielskim stanem rzeczy oraz sprytnie wygenerowanym (w odpowiedzi na okoliczności) brakiem oczekiwań co do postępów budowy, musiał pojawić się jakiś kąkol w zbożu, sól w oku czy coś w tym stylu.

Podczas zbliżającego się końca tygodnia w naszym miasteczku odbędzie się spora impreza plenerowa.
Można by się ucieszyć, że coś się tu jednak dzieje. Można by odetchnąć z ulgą, że jest jakaś nadzieja dla rozsypujących się uliczek i nadgryzionych zębem czasu kamienic. Można by nawet zacząć podejrzewać, że cykliczne organizowanie Izerskiej Gali Folkloru ma zmierzać ku wypromowaniu Mirska jako miejscowości na wskroś turystycznej.
Jest jednak mały problem. Z promocją.

Bo święto będzie, tylko nie bardzo wiadomo gdzie.

A jak już wiadomo gdzie, to nie bardzo wiadomo kiedy.

Oczywiście można wjechać wgłąb miasteczka i rozglądać się w poszukiwaniu plakatów z wyczerpującą informacją...tylko - po co wjeżdżać do Mirska, który z perspektywy trasy 361 wiodącej turystów do Świeradowa Zdroju, może zachęcić do zwiedzania chyba jedynie miłośników malowniczych gruzowisk?

Wołamy więc o pomstę do nieba, zachęcamy do przybycia na Izerską Galę, która odbędzie się w Mirsku 23 i 24 lipca... i żałujemy, że nie weźmiemy udziału w całej imprezie bo wybieramy się (w celach mniej-więcej zawodowych) na Święto Papieru, o którym informację można było znaleźć w sieci już dawno, a próby sprawdzenia zawczasu, czy termin imprezy w Dusznikach Zdroju nie pokrywa się z naszą, mirską, spełzły na niczym.

Operacja "złe drzewo"

2011-07-14T05:50:00.003+02:00

P.s.Widoczna na zdjęciu sterta kamieni to niestety nie nasze ekskluzywne, AŻUROWE ogrodzenie, a ściana domu.

Dzień zwycięstwa.

2011-07-11T06:58:00.002+02:00

Dzięki nieocenionej pomocy wspomnianych w poprzednim poście Śledzibowców udało się wreszcie zakończyć eksmisję siana, które jakiś (długi) czas temu wyfrunęło napędzane siłą naszych mięśni ze stodoły.

Czekamy na wyznaczenie nam prac w Śledzibie.
Rewanż w postaci dostępu do mirskiej bieżącej wody to zdecydowanie za mało!

Jak zrealizować plan pięcioletni, czyli co dwa domy (przysłupowe) to nie jeden.

2011-07-10T07:37:00.006+02:00

Bylibyśmy szczerze zmartwieni, gdyby pewne objawy chorowania na stary dom dotyczyły wyłącznie nas. Okazuje się, że nie my jedni przeglądamy ogłoszenia o nieruchomościach, serce mocniej nam bije na widok (prawie) każdej ruiny, a najchętniej wyremontowalibyśmy je wszystkie.

Wczorajsza wizyta jednak ugruntowała w nas przekonanie, że jesteśmy w normie.
Otóż pewni ludzie, mający na karku zupełnie nieprzeciętną ruinę, przybyli nam z odsieczą! Ostatecznie chodziło chyba o dostęp do naszego mirskiego prysznica...niemniej jednak nie pogardziliśmy pomocą.

Ogromne postępy zwieńczyły kolejne oględziny domu.
Daliśmy się przekonać - albo ktoś przytargał i użył do budowy naszego domu idealnie pasującą belkę nie-wiadomo-skąd, czyli z jakiegoś innego domu. Albo nr 8 był przysłupowy. Cóż, w obliczu dowodów wersja druga wydaje się dość prawdopodobna.

Po chwili refleksji postanowiliśmy, że numer 8 pozostanie "zwykłym" szachulcem. Nasza przebudowa wpisze się w targającą nim tradycję ciągłych zmian wizerunku.
Mamy nadzieję, że dowody będą mogły służyć nam jeszcze przez wiele lat i upamiętniać przeszłość Staruszka.
A jeżeli kiedyś zmienimy zdanie... :)

Do podjęcia decyzyj o zostawieniu gotowego przecież projektu w spokoju przekonało nas kilka czynników, szalę przeważyło jednak wyobrażenie o szczycie kiczu, czyli odtworzeniu konstrukcji przysłupowej tam, gdzie jednak mogło jej wcale nie być.

Plan pięcioletni.

2011-07-09T06:29:00.005+02:00

Ostatnimi czasy (laty) dostosowywaliśmy rzeczywistość do planu.
Efekt jaki jest każdy widzi.

Czas na zmianę dynamiki. (Nie mylić ze zmianami w niezłomnej wierze w powodzenie przedsięwzięcia.)

Teraz dostosujemy plan do rzeczywistości!

Obmyśliliśmy, głównie dla własnego zdrowia psychicznego, trzyletni program remontowy. A żeby wypaść we własnych oczach trochę lepiej, uwzględniliśmy w nim czas miniony.

Pięciolatka wygląda następująco:
-dwa lata sprzątania (oo, zostało nam niecałe pół roku!),
-rok na rozbiórkę,
-dwa lata na układankę.

Nie da się ukryć, że niebawem się wprowadzamy.
Dokładnie w 2014 roku:)

Oczywiście plan dotyczy budowy naszego mieszkania, a nie ukończenia pozostałych dwustu metrów kwadratowych Prywatnego Domu Kultury.

We trójkę damy radę.

Niby nic.

2011-07-07T06:29:00.005+02:00

Dziennik nieco zapuszczony, prawie jak nasza działka, której do wczoraj trzeba było szukać z lupą pośród rozległych traw.

Notujemy więc:

-ze skrawka gruntu o wymiarach 3x3 m wygrzebaliśmy szklankę potłuczonego szkła,
-ukradliśmy trochę kamieni z lasu (znaleźliśmy ładną stertę obiecującego gruzu, więc to prawie recycling...prawie, bo sterta zarosła i się zgubiła, więc ogołociliśmy las z kilku minigłazów, na oko także pochodzenia rozbiórkowego),
-w międzyczasie i przy okazji wpadliśmy to tego urzędu, co to ma dwa lata na rozpatrzenie- efekt wizyty raczej obiecujący,
-okazało się też, że projekt jest gotowy - gotowy, to znaczy, że został wysłany "do branż"(dlatego jeszcze nie zapraszamy na czczenie wiekopomnej chwili).

Moglibyśmy wspomnieć o paleniu siana i gałęzi, ale już troszkę nam się znudziło. Wspominanie.

Szacowanie terminu otrzymania pozwolenia na budowę tak nam spowszedniało, że w końcu staliśmy się na tę kwestię obojętni.

O postępach widocznych na pierwszy rzut oka nadal trudno mówić.

Przez dwadzieścia jeden miesięcy do wielu rzeczy można się przyzwyczaić.

Nieprzerwanie jest jednak ładnie:)

Koniec pory deszczowej.

2011-06-28T05:25:00.007+02:00

Może uda się wreszcie unicestwić bardzo już niewdzięczną stertę nadgniłego siana.

Choć pora deszczowa niczego sobie, można by nawet stwierdzić wprost, że ładna...

A w środku pory deszczowej wizyta.

Miała być ogniskowo-konsumpcyjna, pobrodziliśmy jednak trochę w potokach rosy i udaliśmy się ku przytulnej i suchej wielkiej płycie, do pobliskiego miasteczka.

W ciągu tego telegraficznego skrótu wypada także odnotować, że błąkające się po naszej działce słowo "służebność" musiało w końcu wywołać to, na co wskazuje - czyli pewne komplikacje (tradycyjne "jeżeli nie wiadomo o co chodzi...to nie wiadomo o co chodzi"). W zasadzie oczekiwanie na WSZYSTKO spowszedniało nam tak bardzo, że ta informacja wygenerowała jedynie pełne zrozumienia "aha" oraz falę radości, że trafiliśmy na kogoś, kto spostrzegł, że w papierach numeru 8 trzeba zrobić porządek.
Jedyne "ale" to fakt, że nie możemy się doczekać mile rokującego spotkania towarzyskiego (przekopywania działki) z Geodetami, którzy zajmują się obecnie okiełznaniem tego papierkowego bałaganu.

W zeszłym roku wydawało nam się, że mamy ogromne szczęście do ludzi.
Nie wiedzieliśmy, że można mieć jeszcze większe!

Wątpliwa bystrość umysłu.

2011-06-23T15:30:00.006+02:00

Od jakiegoś czasu czekamy na zakończenie swobodnego przepływu informacji między kilkoma urzędami, co doprowadzić nas ma do szczęśliwego określenia granic działki.

Niebawem pojawią się u nas geodeci, którzy mają zresztą na sumieniu remont pewnego starego domu.

A my co? A my w najlepsze przemieściliśmy ZNAK, używszy go do budowy super-ekstra designerskiej sterty kamieni.

Może wcale nie leżał tam, gdzie był powinien?
Może leżał na granicy działki budowlanej i pastwiska,
które wyniku fuzji wyewoluowały w obszar nr 20/5,
a co za tym idzie, wszystko jedno gdzie się obecnie znajduje?
A może po prostu trafił dyletant na kamień.

Zorientowaliśmy się dzisiaj. Przypadkiem. Bo na kamieniu powyżej siedział fajny robak...

Szczyt wszystkiego!

2011-06-22T15:30:00.003+02:00

Prawie jak Śnieżka.

Pozamiatane.

Niestety robiąc porządek z Cuchnącą Czomolungmą zdewastowaliśmy pewnemu jegomościowi kryjówkę.

Poza tym są pierwsze plony.

Nie wszystko owocuje tak obficie. Wszystko za to - przepięknie.

Nagły atak Czesława.

2011-06-20T07:26:00.006+02:00

Nieczęsto posługujemy się imionami, musimy jednak odnotować, że w niedzielę zawitał do nas sąsiad, Czesław, który skwitował nasz powstający murek dość jednoznacznie:
- Nie podoba mi się. Ja bym to zrobił lepiej. Tak jest źle.

Elementy ogrodzenia ulegną jeszcze przemeblowaniu. Póki co usiłujemy zgromadzić materiał w jakiejś miłej dla oka formie.
Nie zmienia to jednak naszego nieodpartego wrażenia, że brakiem akceptacji obdarzył Czesław ażur, czyli dziury, zwane także prześwitami...czyli sedno sprawy i źródło inspiracji.

Otrzymaliśmy także propozycję nie do odrzucenia, którą czym prędzej odrzuciliśmy.
Czesław uznał, że powie Zbychowi (jeszcze nie znamy), by ten skosił nam łąkę (bo przecież jak to tak, ludzie tu mieszkają, a tyle trawy!), a my wówczas ofiarujemy (na rzecz Czesława) pewną kwotę. No cóż.

O nie!

2011-06-19T06:48:00.009+02:00

Wczoraj było jednym z tych dni (a jest ich niemało, w zasadzie inne zdarzają się sporadycznie) dla których warto było znaleźć się tu, gdzie się znajdujemy.

Mieliśmy okazję podkarmić zmysły i wiarę w powodzenie przedsięwzięcia owsianymi ciasteczkami, podziwiając postępy remontowe za miedzą.

Po południu spożyliśmy na naszej łące wykwintny posiłek w nieprzeciętnym towarzystwie, szargani podmuchami wiatru.

Oba spotkania doprowadziły nas do pewnego straceńczego wniosku.

Od początku. Jadąc do Małej Kamienicy potknęliśmy się o pastorówkę.
Kiedyś już zasugerowała nam delikatnie, że przydałby się jej mały lifting. Tym razem jednak była bardziej bezpośrednia. Zastosowała metodę na piękne oczy. Zamrugała witrażykami i roztoczyła przed nami wizję, w której udaje nam się przekonać niezliczone osoby do społecznego działania przy jej ratowaniu, w trakcie którego, w atmosferze przyjaźni i wzniosłych idei, powstaje w niej żywe muzeum tkactwa, którego tak ogromnie brakuje na tej (naszej)uświęconej przędzalniczą tradycją okolicy.

Popołudniowe spotkanie pozwoliło nam na obmyślenie kilku strategicznych planów (co sześć głów to nie jedna) przejęcia domu, co nie może być łatwe bo: właścicielka niekoniecznie chce, by ktoś dom przejął, a my nie mamy grosza przy duszy, mamy za to pewne wydatki, do których poniesienia przekonał nas swego czasu numer 8.

Ostatecznie, po przeanalizowaniu opcji tak wynaturzonych, że nie nadają się do publikacji,
przychylamy się ku odwróceniu kota ogonem.
Skoro właścicielka nie chce się wyprowadzać, a my nie chcemy się wprowadzać, a jedynie zapobiec rozpadaniu się pastorówki (czyli sprawić, by przeszła gruntowną renowację) - moglibyśmy zaproponować układ doskonały - pani mieszka, podpisuje z nami umowę na coś w rodzaju odwróconej hipoteki, dając nam jednocześnie prawo do prowadzenia remontu.

W każdym razie zostaliśmy ponownie złowieni.
I co my mamy teraz zrobić?
Albo inaczej - jak mamy to zrobić?

Całkiem spore drobiazgi.

2011-06-18T06:25:00.007+02:00

Okazało się, że jabłonki owocują co dwa lata:

A już myśleliśmy, że zeszłoroczny plon ktoś sobie przygarnął. Wcale nie chcemy tak myśleć, pewne okoliczności jednak utrudniają nam odrzucanie podobnych wrażeń.

Poza tym nieustająco walczymy z tym:

Ponieważ codziennie pada, puszczenie z dymem tej Czomolungmy jest trudne.

Zaprzyjaźniliśmy się z kosą spalinową. Machanie tą tradycyjną, choć przyjemne i dostępne dla nas obojga, sprawiało, że musieliśmy ograniczać się tylko do koszenia.

Powyższy stan osiągnęliśmy po czterech godzinach błąkania się z nowoczesnym narzędziem ogrodowej zbrodni.

Dlaczego nie ma gumofilców dla kobiet i kos spalinowych dla półtorametrowych ludzi?
Czyżby patriarchalny spisek?

Włamanie numer 9.

2011-06-17T06:23:00.001+02:00

A już chcieliśmy się rozbestwić i zostawić remontowe gadżety we własnym domu!

Oswajamy się.

2011-06-15T06:26:00.002+02:00

Wprawna ręką sporządziliśmy wizualizację.

Po wszystkim dom będzie identyczny z naturalnym, czyli taki sam, tylko inny.

Czas na czeski!

2011-06-12T06:04:00.008+02:00

Ależ mieliśmy popołudnie!
Przyjechali do nas, czyli do Kłopotnicy, A. i U., którzy remontują pewnego staruszka.
Poza tym, że połowa z nas odkryła, że jednak umie rozmawiać po niemiecku, a druga, że rozumie po angielsku i poczuliśmy, że czas na czeski, bo nie wiadomo, co nas jeszcze może spotkać...wymieniliśmy z A. i U. najrozmaitsze refleksje na temat projektów i ich realizacji.

Człowiek widzi dom i ten dom mówi mu "jesteś mój", oczywiście robi to podprogowo, tak, by jego przyszły opiekun sądził, że podjął niezawisłą decyzję.
No i z dnia na dzień człowiek ma działkę, dom i okoliczności przyrody (tudzież architektury) oraz twarde przekonanie "nie oddam żadnej drzazgi z tego domu na pożarcie biurokracji!".
A następnego dnia zjawia się panna Rzeczywistość.
Trzeciego dnia przychodzi architekt.
Czwartego biurokracja.
Piątego zaczyna się remont.
...
I ani się obejrzysz, a w niedzielę siedzieć będziesz w wiklinowym fotelu z widokiem na WIDOK, mniej lub bardziej zadowolony z kompromisu, który powstał na styku wyobrażenia o tym, jak może wyglądać twój dom, rzeczywistości, wizji architekta, biurokracji i wszystkiego tego, co ma miejsce w trakcie "właściwych" prac remontowych.

[Czyli co? Za trzy dni kończymy:)]

Dodamy, że A. i U. również korzystają z porad architekta i to nie jakiegoś-tam, tylko zupełnie konkretnego, który w obu naszych przypadkach musi połączyć swoje zamiłowanie do nowoczesności z (także swoim, podzielanym przez nas) przekonaniem o konieczności wpisywania się stawianego* obiektu w krajobraz kulturowy.

Sądziliśmy, że po tym spotkaniu nasz pogląd na współpracę z biurem D., stanie się wyważony i klarowny. Ziściło się - cieszymy się(nieustająco) z pani G., zajmującej się naszym domem i umieszczającej na projekcie wszystkie te drobne rzeczy, o które prosimy, domyślając się, że nie mają one jakiegoś doniosłego wpływu na konstrukcję. Rozumiemy pewne trudności na linii...no właśnie, "na linii". I jeszcze bardziej podoba nam się nasza własna decyzja wedle której nowy numer 8 ma nawiązywać do tego który powolutku, cegła po cegle, będzie malał...aż zostaną cztery ściany, na bazie których powstanie nowy-stary budynek.

Ostatecznie chyba każdy z mieszkańców dodawał do naszego domu coś od siebie.
Jakby nie patrzeć - wpiszemy się więc w tradycję;)

*Spójrzmy prawdzie w oczy.

P.s. Powoli wschodzą ceglaste lilie.

Za rok, może dwa, cieszyć się będziemy piwoniami, kosaćcami i malwami.
Przekonujemy się też do ogrodzenia z kamienia. Taniej oraz, nazywając rzecz po imieniu, nie zgnije. Praktyczne rozwiązania to jest to, co lubimy najbardziej.

Zastanawialiśmy się już nie raz nad kamiennym ogrodzeniem, ale wydawało nam się zbyt dominujące przy - w końcu nie tak wielkim - domu. Przy okazji niezbyt szczęśliwego zbiegu okoliczności który zawiódł nas do Katowic (a może to było w Poznaniu?), zabłąkaliśmy się do Ikei, i szczęśliwie trafiliśmy na jakiś reklamowy druk, w którym objawiło nam się TO.

Lekkie i potężne. Ach!

Chełmoński by się nie powstydził, czyli sielska zgroza.

2011-06-11T09:17:00.002+02:00

Sielsko.

O zgrozo!

Byliśmy

2011-06-06T15:59:00.005+02:00

w biurze D., architekta. Poznaliśmy panią G., która ma ogarnąć numer 8.
Zapytaliśmy się także o kilka nurtujących nas spraw.
Czy rów, którego nie ma, a który jednak jest, ma jakieś znaczenie? (Nie ma.)
Czy strop chlewu zostaje? (Nie zostaje. Jest za nisko - czyli prawo budowlane mówi mu - żegnaj.)
Po co nam druga studnia, skoro mamy jedną taką ładną? (Bo ta druga pozostanie jedyną.)
Czy możemy zostawić to okienko w przyszłej kuchni takim, jakie jest? (Możemy!)

I było bardzo miło. Oraz konkretnie.

Dodatkowo zaserwowano nam kilka zdjęć po tytułem "Jak numer 8 będzie wyglądał w trakcie"...czy może raczej jak NIE BĘDZIE WYGLĄDAŁ.

Nie będzie wyglądał mniej więcej tak, jak ten, którego przebudowę zaprojektowała ekipa D., a do którego udaliśmy się w poszukiwaniu namiaru na fachmanów od odzyskiwania belek:

Pan X., pokazując nam zdjęcia z Łomnicy dodał, że może nie wygląda to zbyt budująco...ale my, doświadczeni WASZYMI DOŚWIADCZENIAMI, przyjęliśmy tę informację jako część pakietu standardowego.

Nie zdruzgotała nas nawet informacja, że ściana mu się upadła, temu domu, po zdjęciu stropów.

Poznaliśmy też błogą prawdę. Pozwolenie na budowę jest ważne 3 lata, ale... można je przedłużać i przedłużać, i przedłużać!

Jak widać z planami działkowymi żyliśmy dobę.
A teraz - do boju!

Plantacja.

2011-06-05T21:27:00.003+02:00

Postanowiliśmy nabrać większego dystansu do planu zakończenia robót nad domem. Również ze względu na brak ich formalnego rozpoczęcia, który potrwa chyba dłużej, niż nam się wydawało.

Zabraliśmy się za przygotowanie przytulnej enklawy wśród niebudowlanego rozgardiaszu.
Na linii frontu zakwitną pewnego dnia słoneczniki.

Przed nimi wyrośnie zgrabny murek odgradzający pełen kwiatów zagon od projektowanego parkingu.

To wszystkie nasze plany związane z włościami na najbliższe nie-wiadomo-jak długo.

Coś.

2011-06-03T18:54:00.005+02:00

Wymyśliliśmy sobie takie życie, że na popularne w ex-naszych stronach wakacje mamy plus - minus trzydzieści kilometrów. Wbrew pozorom jednak w Szklarskiej spełnialiśmy pewną misję, mającą nas zbliżyć do wyremontowania numeru 8 (i nie poddaliśmy się klimatowi urlopu). Trudno powiedzieć, czy czujemy się zbliżeni. Z pewnością jednak usatysfakcjonowani.
Bo...
Wracamy sobie... aż tu nagle takie COŚ:

Podczas kadrowania zdjęcia zauważyliśmy także szyld punktu z rentami dla narciarzy:

P.s.Nasze nastroje związane z powstawaniem projektu nie nadają się do publikacji. Niewykluczone jednak, że pewnego dnia zrobimy unik i wymkniemy się jako-takiej poprawności i coraz bardziej wymuszonej przyzwoitościo-lojalności...powiemy tylko tyle, że pałaszowaliśmy dzisiaj frytki zapijając je pepsi. Na to haniebne zachowanie nie wpłynął wcale wakacyjny klimat Szklarskiej.

O jej...czyli niezbyt wierny stenogram pewnej rozmowy.

2011-06-02T12:12:00.011+02:00

[Obrazek zaczerpnięty z gazety, autor trafnego spostrzeżenia: Mleczko]

-Dzień dobry, chciałbym rozmawiać z panią G.
-Tak, słucham?
-Pani G., pan D. poinformował nas, że teraz pani zajmuje się pracami nad domem nr 8 w Kłopotnicy. Chcielibyśmy się z Panią spotkać i porozmawiać o kilku kwestiach.
-Rzeczywiście MAM SIĘ ZAJĄĆ tym projektem. Powiem o pana telefonie panu D.

Według umowy z D., architektem, za miesiąc gotowy będzie projekt budowlany.

Chociaż zupełnie nie wiemy, ile czasu rzeczywiście zajmuje sporządzenie takiego dzieła, zaczynamy podejrzewać, że ten termin to bardzo otwarta kwestia...

Czasem gdy wydaje nam się, że w sprawie budowy nie dzieje się dokładnie nic... rzeczywiście nie dzieje się dokładnie nic.

P.s.Żeby nie było - nadal bardzo wierzymy w umiejętności i gust D. Jesteśmy święcie przekonani, że rozumie o co chodzi nam z przebudową, szczególnie, że symptomy zrozumienia naszego poglądu na sprawę ujawnia sporządzona przezeń koncepcja.

"Jutro się wprowadzamy!"

2011-05-30T15:52:00.006+02:00

Ten gorzki żarcik towarzyszy każdemu większemu machnięciu siekierą lub łopatą (okazało się, że istnieje między nami jedna zasadnicza różnica - połowa z nas sądzi, że wszystko da się zrobić siekierą, druga natomiast pała nieprzytomną miłością do łopaty). Prawda jest taka, że podłogi da się rozbierać jednym i drugim.

W niedzielę bawiliśmy się trochę w Kopciuszka. Wybieranie dachówki z plew szkodzi zdrowiu. Psychicznemu. Cóż jednak było począć - nie dało się tego ruszyć ani widłami, ani łopatą (ani nawet siekierą).

Odzyskaliśmy nieco drewna, które przeznaczymy chyba na ogrodzenie.

Na pierwszym piętrze (którego nie będzie) urądziliśmy sobie małe pobojowisko.

Powiększyliśmy też kilka prześwitów.

Jak widać w ciągu jednego weekendu nie udało nam się zlikwidować całej podłogi, ani nawet uprzątnąć ostatecznie tych osiemdziesięciu metrów kwadratowych.

W międzyczasie, wśród plew, znaleźliśmy skarpetę.
Była pusta i dość niezachęcająca do zakwalifikowania jej jako obiektu zabytkowego.
No cóż. Gwiazdor się nie postarał.

P.s. w odpowiedzi na pytanko Sarenzir

Dom w pewnym momencie będzie wyglądał jakoś tak:

Nie wiemy jeszcze, czy dach będzie podtrzymywany na jakichś wspornikach, czy też przyjdzie mu odradzać się ze sterty belek.

Przed, w trakcie i prawie po.

2011-05-28T21:24:00.004+02:00

Przed...

...w trakcie...

...i prawie po.

Znalezisk w plewach co nie miara. Każde na miarę epoki.

Tylko...po co chować okna w podłodze?

Plany na weekend.

2011-05-27T07:21:00.004+02:00

Że belki są do wymiany, wiemy nie od dziś. W zasadzie niebawem miną dwa lata, od kiedy się dowiedzieliśmy.

Ale rozprzestrzenianie się tego grzybulca zaczyna nas srodze niepokoić.

Skoro przyjeżdża A., zwana także babcią Okrucha, weekend spędzimy siejąc zniszczenie. Zerwiemy podłogę w stodole (w jej podniebnej części). Może część, nie tkniętą przez pleśnie, uda się przerobić choćby na płot?

Zastanawiamy się też, gdzie osadzimy ostatecznie drzwi frontowe, które skurczyły się tak jakoś i zupełnie nie pasują do drewnianego portalu, z którym stanowiły kiedyś kopmlet.

Czyżby winowajca postępującej degradacji?

Może gdy ją odwrócimy, stanie się cud samonaprawy?

Oto stodoła w części naziemnej.
Po prawej stornie znajdują się zasoby zakurzonego, poprzetykanego śmieciami siana.

I jeszcze trochę się poznajdują.

Z kwestii formalnych. Na geodetów zstąpiły dokumenty ze starostwa, marszałkostwa czy czegoś w tym stylu. Oznacza to, że niebawem poznamy granice naszych włości.

Czekamy na mejla od D., architekta, w kwestii formalnej pod tytułem "czy skoro pozwolenie na budowę obejmuje cały budynek(nasze mieszkanie plus przestrzeń dla gości) to etapowanie inwestycji sprawi, że będziemy mogli zamieszkać na placu budowy w ukończonym mieszkaniu i kontynuować dalej (to sformułowanie przestaje nosić znamiona tautologii, gdy odniesie się je do naszego przedsięwzięcia), czy też reżim przepisów na to nie pozwoli?"...

Trzy siostry i syzyfowe prace.

2011-05-24T19:40:00.006+02:00

Gdy jedna sterta maleje (dla swego zdrowia psychicznego przemilczymy zawartość stodoły - prawda jest taka, że sienna sterta przydomowa ma jeszcze dwie siostry),

druga trwa nieprzerwanie na posterunku (prosimy o przeoczenie mini-sterty z dachówek na pierwszym planie)...

Przy okazji spostrzegliśmy, że nie tylko my wykonujemy syzyfowe prace:

Marazm został wyrugowany. Razem z kuchenno-korytarzowym gruzem:

(No dobra, trochę zostało, ale po drodze uprzątnęliśmy kilka innych stert.)

Trzeba mieć szczęście

2011-05-23T20:05:00.002+02:00

żeby roztrzaskać się samochodem - kończąc akcję w rowie - w tej (czyli naszej) części wsi,w której nikt w zasadzie nie mieszka...i trafić akurat na nas, posiadających auto, a nawet hak... wyposażonych na dodatek w jako taką siłę mięśni, zdolną upchnąć wywleczony z rowu samochód w krzaki.

O co w zasadzie chodzi? Otóż kiedy ciężarówki z urobkiem znikają z okolicy, szosa mknąca przez naszą wieś staje się torem nauki jazdy.

Marazm.

2011-05-22T11:54:00.001+02:00

Po pierwsze - zarośliśmy.

Po drugie - nadal palimy ogniska. A w nich - słomę i spróchniałe płoty.

Po trzecie - mini-widły, zakupione w mirskiej księgarni, dzielnie angażują się w prace porządkowe

oraz w rekultywację ogródka(po czwarte). (Miejsce odgrodzone barykadą z kamieni, której nie wolno przekraczać operatorowi żółtych wideł, to uprawa słonecznika.)

Po piąte - jest nadzieja na plony (czytaj:powidła).

Po szóste - wywód.

Zupełnie pominęliśmy w naszym dzienniku (nie)budowy wiekopomną chwilę!
Udało nam się skontaktować z D., architektem, który otrzymał...WARUNKI ZABUDOWY z gminy. Powiedział także "Działamy!". Zapomnieliśmy się nawet ucieszyć - długotrwała posucha w tej sprawie wypruła z nas wszelkie dotyczące jej emocje.

Poza tym rejestrujemy pewien marazm.

Niby z piwnicy w bloku z wielkiej płyty wywlekamy kosę i siekiery, pakujemy je do samochodu...no i jeździmy robić mniej więcej cokolwiek, a wszystkie prace są takie niezbędne, że nie wiadomo w co ręce włożyć...i niby są jakieś mikropostępy, ubywa siana i płotów, sterta gruzu maleje...ale ciągle widzimy tę hałdę drewna przed stodołą, kupę siana w stodole i gruz, którego jest co najmniej dwa razy więcej niż tego, który tkwił od roku (!) pod domem.
Kwestię środków na remont przemilczymy. Łatwo się domyślić, co sądzimy na temat posiadanej puli pieniędzy, nazywając taczkę "inwestycją".

Brak nam zapału. To pewnie przejściowe...

Zbawienne skutki inwestycji.

2011-05-18T19:34:00.003+02:00

Taczka okazała się strzałem w dziesiątkę.
Nie dość, że przestaliśmy nosić gruz garściami i siano źdźbło po źdźble, to jeszcze Potomek czynnie jął angażować się w remont.

Mamy taczkę!

2011-05-16T17:06:00.002+02:00

Teraz wszystko będzie proste i piękne:)

Po staremu.

2011-05-15T09:20:00.004+02:00

Czyli śmieci.

Śmieci. Śmieci, śmieci, śmieci, śmieci...

(Dla porządku przypomnijmy - dwa pełne kontenery już wyjechały.)

Przekopaliśmy też jakieś dwa metry "ogródka" (miejsce między kubłem, a stertą śmieci). Znaleźliśmy nadgryzione zębem czasu sadzonki "TURYSTYCZNEJ" i pasty do butów. Oraz dwa zęby. Psie. Chyba dlatego bez jest taki dorodny...

Remontowe frustracje, czyli ciesz się ciszą (uff, drugą część zdania trudno było napisać).

2011-05-12T19:35:00.000+02:00

Co prawda wełna mineralna (jeszcze) nas nie interesuje i pojechaliśmy w zasadzie po taczkę (której ostatecznie nie zdobyliśmy, ze względu na antywalory cenowe)... ale gdy człowiek siedzi w samochodzie ze śpiącym dzieckiem, podczas, gdy drugi człowiek szuka w bardzo dużym sklepie taczki, zdarza mu się zawiesić oko na czymkolwiek.

Cokolwiek dostojnie górujące nad maską naszego samochodu wyglądało tak:

Odgrażanie się i rękoczyny... oto do czego doprowadzić może człowieka remont.

Madame Mebel szuka domu.

2011-05-10T21:35:00.003+02:00

Oddamy ją w dobre ręce.
Jest schorowana, ale rokuje nieźle.

W tej sprawie prosimy o wiadomość na kanapa[at]tlen.pl

Dzień zwycięstwa, czyli rzecz o tym, co Klaus Mitffoch ma wspólnego z remotem dwustuletniego domu.

2011-05-08T06:14:00.012+02:00

Wczoraj zajmowaliśmy się tak zwanymi porządkami, które ostatecznie wyewoluowały w sianie zniszczenia.

Rano wyprosiliśmy uprzejmie resztę siana z poddasza.

Rządni spektakularnych postępów oderwaliśmy też kilka desek z podłogi w stodole*.

Gdy naszym oczom ukazało się wypełnienie z plew, nauczeni doświadczeniem okolicznych remonciarzy, spodziewaliśmy się odkryć na miarę epoki, w której powstało mieszkalne pięterko numeru osiem.

I oto z plew wyłonił się ... dostojny but marki STOMIL.

Wcale gorzko nie zapłakaliśmy (jedynie dla przyzwoitości zgorszyliśmy się nieco) i oddaliliśmy się naszym krążownikiem szos ku zupie z soczewicy by nabrać sił na prawdziwy remontowy FIGHT!

W efekcie popołudniowej tury na parterze pozostało już niewiele tynków do usunięcia,

a pięterko, pod wpływem kilku energicznych machnięć siekierą, zmieniło się nie do poznania.

Dni tej pięknej przestrzeni są policzone - ilość zostanie zamieniona na jakoś i z trzech kondygnacji (w tym środkowej, mocno naciąganej, która pierwotnie nie miała z pewnością nic wspólnego z pomieszczeniami mieszkalnymi, a awans do tej kategorii zawdzięcza czasom świetności Klausa Mitffocha, którego zresztą namiętnie katowaliśmy podczas wczorajszych podróży w tę i z powrotem) zostaną dwie.

Dokonaliśmy także ostatecznej sekularyzacji domostwa.

pod obrazkiem Matki Boskiej Częstochowskiej (również wczesny Gierek) mieliśmy nadzieję znaleźć pieniądze na remont, a tymczasem...

Postępy są także dziełem czteroosobowej ekipy sprawującej pieczę nad Stasiem.

__
*Stodoła i poddasze to, w przypadku naszego domu, synonimy.

Zanim

2011-05-04T15:54:00.003+02:00

spadł śnieg, zdążył jeszcze obrodzić rzepak.

Tak się sprytnie urządziliśmy, że do "innego miejsca wykonywania działalności gospodarczej" jeździmy sobie szosą wśród pól:

Poza tym - zacieramy ręce - kolejny Oddział Taniej Siły Roboczej ma pojawić się w piątek.

Słodkie lenistwo

2011-05-01T06:45:00.006+02:00

u boku dwojga remontowych straceńców i ich domostwa

zwieńczyło dzień wypełniony oczekiwaniem na gości i wykorzystywaniem gości
(ciocia A. zajęła się bejbisitingiem, ciocia K. ukryła się w gąszczu bzu, by karczować panoszące się tam pozostałe chaszcze),

co dało nam możliwość poczynienia postępów

(Dwie) ładne rzeczy!

2011-04-29T06:40:00.003+02:00

Rzecz numer jeden.
Wraz z wiosną do obejścia wkraczają zwodnicze upiększacze rzeczywistości:

Rzecz numer dwa.
Pewien Oddział Taniej Siły Roboczej udzielił nam wsparcia w formie literackiej:

Jak to ugryźć?

2011-04-28T16:22:00.003+02:00

Po pierwsze okazało się, że geodeci, którzy podjęli się oznaczenia granic naszej działki, też remontują stary dom.

Po drugie rozpoczęliśmy walkę z ogrodzeniem ("w jakim celu przykręca się płot do drzewek owocowych drutem kolczastym?" - niech pozostanie pytaniem retorycznym).

Po trzecie - jak TO ugryźć?

Motto ;)

2011-04-25T06:18:00.006+02:00

Cegła to chleb. Cegła to dom. Cegła to raj na ziemi.

Eduard Kirchberger vel Karel Fabian

(cyt. za Gottland, Mariusz Szczygieł)

Zamiast zaangażować się w urzeczywistnianie tej formuły usiłowaliśmy wczoraj wleźć na Gajową (vel Sępią Górę).

A następnie, w drodze ku naszym włościom, skręciliśmy ku Kotlinie. Co za miejsce!

W sprawie remontu - wznawiamy akcję "dom". Akcja "obejście", wobec bujnej roślinności i zbliżającego się terminu otrzymania pozwolenia na budowę (w końcu to już teoretycznie tylko pół roku) zostaje zawieszona (no, prawie - jeszcze tylko teksańska masakra czarnego bzu wrastającego w dom i likwidacja starego płotu).

Sztuka szczęścia - Lubomierz.

2011-04-10T17:05:00.001+02:00

Jeżeli nie wiadomo, o co chodzi - chodzi o zęby.

Wizytacja.

2011-04-09T21:05:00.012+02:00

Spektakularnie, bo znienacka, dopadli nas dzisiaj ludzie chcący się, najpewniej, pocieszyć cudzym nieszczęściem;)

Postępy na dzisiaj: brak. Za to było miło!

P.s.Przypadkiem nakryliśmy także pewnego człowieka, z mniej więcej sąsiedniej wsi, na działaniach remontowych, oczywiście.

Szału nie ma.

2011-04-09T12:29:00.004+02:00

Jak dziennik, to dziennik.
Wczoraj.
Przyjechaliśmy. Lewie udało nam się otworzyć wgniatane podmuchami wiatru w linię karoserii drzwi samochodu. Ustaliśmy na nogach przyginani do gruntu potężnym zefirkiem kilka chwil, dokończyliśmy wykopywanie jednej takiej i... w te pędy do Mirska. W nogi czyli. Kapitulacja.

Kultura agrarna i bardzo ważne uzupełnienie.

2011-04-07T13:51:00.007+02:00

Raczej nie myślimy o tym, jak urządzimy jadalnię. Nie roztkliwiamy się nad armaturą łazienkową. Nie przychodzi nam do głowy zerkanie ku wzorom glazury.

Nie chodzi o to, że uważamy dywagacje na powyższy temat za czcze marnowanie czasu. Najpewniej to reakcja obronna, chroniąca nas przed utratą zmysłów w długim oczekiwaniu na docelowy własny, przytulny kąt. Jakieś kwaśne winogrona, czy coś.

No dobra, coś tam czasem przyjdzie nam do głowy. Meble z części domu, które nie będą się już nadawały do podtrzymywania konstrukcji. Olejna ultramaryna.

Są to jednak wyskoki epizodyczne.

Co innego zielsko.

Zaczęliśmy wspominać z rzadka o urządzaniu ogrodu. Z pewnością zostawiamy stare drzewka owocowe, które w pewnym opisie naszej posiadłości nazwano "nie przedstawiającymi większej wartości". Zdecydowanie trafiają w nasz gust (być może i on nie przedstawia większej wartości, nie mniej jednak na szczęście nie musi nas to w tym wypadku interesować).

Zostają spore krzaki bzu, który powoli zabiera się już za kwitnienie.

Żonkile i rdzawe lilie uzupełnimy malwami i piwoniami.
Maksimum koloru w pozornie nieuczesanym stylu angielskim

A część działki porośnięta przez łąkę taką pozostanie.

Z resztą nawet, gdybyśmy mieli inne poglądy na podjęty temat...niektórzy samą swą aparycją skutecznie zniechęcają do ingerowania w ich biotop:

P.s.Motyl, który towarzyszył Marii Czubaszek w ex-łazience żyje!
Zupełnie zapomnieliśmy o tym wspomnieć.

Szkoda tylko, że tynk, na którym dosypiał, nie chce odpadać ze ściany.
Czas wydobyć Fat Maxa z odmętów skrzynki z narzędziami.

Uwaga! Policja!

2011-04-06T05:23:00.007+02:00

Od rana, poza tym, że mapy z Neusorge rzucały się na nas jak szalone, wchodziły drzwiami i oknami, i wywoływały wyrzuty sumienia ze względu na nasze odstępowanie od obowiązków zawodowych, myśleliśmy o tym, że najwyższy czas udać się na posterunek i wyciągnąć zaświadczenie o zgłoszeniu włamania, w celu ofiarowania go energetyce, której mienie (licznik) zniszczono w czasie ostatniego rabunkowego epizodu.

Poza tym kiedyś przyda nam się możliwość podłączenia w domu prądu...mamy nadzieję, że niebawem (niebawem, czyli wczesną jesienią, kiedy otrzymamy pozwolenie na budowę.)

Dzień mijał, zwizytowaliśmy gryfowski plac zabaw,przy okazji niemal pakując się pod koła wyjątkowego samochodu pewnej pary (Riannon, jechałaś wczoraj 30stką w kierunku Jeleniej?).

Ostatecznie udaliśmy się ku włościom, by zrobić cokolwiek, podziwiając brak eksmitowanych poprzedniego dnia śmieci.

Jeżeli Stasio zaśnie nam w samochodzie, wykonujemy roboty na skraju ogrodzonej (no, powiedzmy) części działki, by mieć dziecię na oku, kiedy otworzy oczęta . Z resztą, prawda jest taka, że wystarczy wkroczyć na nasz teren, by zacząć potykać się o rzeczy do zrobienia. No więc potknęliśmy się o niezliczone ilości roztrzaskanych dachówek oraz śliwy - samosiejki. Kiedy tak radośnie grabiliśmy i kopaliśmy, na drodze prowadzącej od szosy wzdłuż naszej działki zatrzymał się młody rowerzysta, na oko tutejszy. I stał. Podjeżdżał ku nam coraz bliżej...i stał. I stał. I...ciekawe, co powie w domu - kiedy tak czaił się u progu, zajechał do nas najprawdziwszy radiowóz (wywołaliśmy wilka z lasu; sprawcy złapani, gorzej z mieniem) i spłoszył jegomościa.
A numer 8? Godnie pozował do policyjnej sesji.

Grom z jasnego nieba, czyli dobra wiadomość.

2011-04-05T12:09:00.008+02:00

Siedzi człowiek tak jakby w pracy, patrzy, a za oknem pogoda taka remontowa...ale siedzi dalej.
Aż tu przypadkiem mu się zalogowało na prywatne konto mejlowe. Fanfary otrąbiły nową wiadomość. Od W., który zupełnie przy okazji przesłał nam dwa bardzo smakowite linki.
Taki i taki.

Aż trudno nam było odnaleźć numer 8 wśród tej gęstej zabudowy...

To wszystkie komunikaty na dziś. W końcu jesteśmy w pracy.

Rozprawiamy się z brudną rzeczywistością.

2011-04-04T19:33:00.006+02:00

Trudno nam w to uwierzyć, ale pani P. była na stanowisku! Powiedziała, że w przyszłym tygodniu wyśle warunki D., architektowi. Przezornie zadzwoniliśmy doń i rzekliśmy, że jeżeli warunki nań nie zstąpią, to niechaj da nam znać - zainterweniujemy.

Z nieco bardziej spektakularnych akcji - nasze włości opuścił kolejny (prawie przepełniony) kontener:

Nastąpiło to niemalże w rocznicę pozbycia się pierwszej tony śmieci:

Panowie od kontenera tradycyjnie nie mogli się nadziwić, po co nam ten dom. Zauważyli także, że za zakrętem z całą pewnością znajduje się tabliczka z napisem "koniec świata".

Za kilka lat przyjadą po dwie reklamóweczki codziennych odpadów i sami zobaczą!

Inne poniedziałkowe zwycięstwa:
-zanieśliśmy aktualizację wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (bite sześć kartek totalnego bezsensu),
-złożyliśmy błagalny list o kolejny podatek od gruntu i nieruchomości (tym razem do sąsiedniej gminy).

Notujemy te imponujące zdarzenia natury urzędowej, by po latach przeczytać, ile papierzysk wypełniliśmy (wszystko z myślą o numerze 8) i popaść w jakiś miły samozachwyt.

Chorzy na remont.

2011-04-03T07:40:00.008+02:00

Mamy nowego stróża:

Poza tym, w kategorii "konkrety tygodnia", należy wymienić:

- znalezienie odpowiednich (sympatycznych, komunikatywnych) geodetów, którzy usługę w zakresie oznaczenia granicy działki uzupełniają szeregiem niezwykle interesujących opowieści,

-zatrudnienie rzetelnej i sympatycznej pani O., dzięki której będziemy mieli czas na tak zwaną budowę,

-wykonanie telefonu do pana K., który przybędzie w poniedziałek, by oswobodzić nasze obejście z góóóóóry śmieci,

-finalizujące się rozstanie z trudnymi księgowymi przy jednoczesnym wejściu w konszachty z cudowną pani B., która ogarniając nasze nieudolne próby okiełznania papierów z całą pewnością sprawi, że czasu na tak zwaną budowę nam przybędzie.

W kategorii "prawie jak konkret" umieszczamy brak pani P. na stanowisku. Będzie w poniedziałek. Jakby to ująć...już to kiedyś słyszeliśmy.

W kategorii bliskie spotkania trzeciego stopnia notujemy:

-uścisk dłoni fenomenalnej, dynamicznej prezes Partnerstwa Izerskiego (nie da się ukryć, właściwy człowiek na właściwym miejscu),

-ściągnięcie ku numerowi 8 kilku osób chorych na remont, które generując przemiłą atmosferę towarzyszyły nam w paleniu gałęzi, szumnie nazwanym "ogniskiem":

Zakamarki

2011-03-29T18:28:00.002+02:00

urzędu gminy przeczesane. Pani P. nie ma, jak wiadomo, a Pan z Dołu wyszedł. Czyli po staremu. Warunki zabudowy tak jakby chyba są, ale w sumie ich nie ma. Prawda jest taka, że pewnego dnia je dostaniemy...i dawno już przestało nas to emocjonować. Wszak mamy co robić i bez nich.

Natomiast w zakamarkach pod urzędem można natknąć się na pokaźne piły łańcuchowe sprzedawane przez pokaźne kobiety. Potrzebujemy jednej. Piły oczywiście, nie kobiety. Ale te Panie chyba nie wystawiają faktur VAT.

Nie da się ukryć, że najbardziej interesują nas zakamarki własne numeru osiem.
Zdjęcia z archiwum (czyli sprzed trzech dni) - mroczna aura zniknęła wraz z pierwszym widzianym w tym roku bocianem.

I to by było na tyle.

2011-03-28T05:18:00.009+02:00

W tej rundzie oczywiście. Prace remontowe, wraz z machaniem na pożegnanie pociągowi relacji Jelenia Góra - Gniezno, wróciły do swojego standardowego, powolnego biegu.

Wypada odnotować, że w niedzielę, mimo tego, co zobaczyliśmy

(i tego, czego widać nie było), wczołgaliśmy się na poddasze (czyli do tej części stodoły, która znajduje się nad tak zwanymi pomieszczeniami mieszkalnymi) i dokonaliśmy:
-likwidacji zagrażającej życiu i zdrowiu konstrukcji z dziarskich, grubych badyli (nadadzą się na płot, którego raczej nikt nie będzie chciał oddać na złom) oraz siana zmieszanego z dachówkami:

-eksmitowania jednej czwartej mieszanki siana z dachówkami, skutecznie utrzymującej wilgoć:

W międzyczasie aura z takiej

zmieniła się na taką

Nabawiwszy się tymczasowej pylicy płuc oddaliśmy się niebywałej przyjemności powrotu do domu, w którym Ktoś na nas czekał (z obiadem!), by ostatecznie odwieźć A., zwaną także babcią Okrucha, na wspomniany wyżej pociąg.

Skoro byliśmy już tak blisko, porwaliśmy się na odnajdywanie pewnego domu. Chyba nam się nie udało:) Niemniej jednak było ładnie.

Nieoczekiwane spotkanie z Marią Czubaszek, czyli rzecz o pojawianiu się i znikaniu.

2011-03-27T05:00:00.011+02:00

[Uwaga, ilustracje wyłącznie dla osób o mocnych nerwach - prawie bez wyjątku szaro, buro i ponuro,a w dodatku obmierźle!]

Niezastąpiona A., zwana także babcią Okrucha, przybyła z zapowiadaną odsieczą.
Podczas gdy Stasio pod czujnym okiem babci rozwijał elementarne zdolności matematyczne, my zgłębialiśmy tajniki wysublimowanej beztroski porządkowej poprzednich lokatorów numeru osiem.

Udało nam się odzyskać przestrzeń w (ha,ha)hallu.

Podczas tej, pieczołowicie przeprowadzanej, operacji naszym oczom ukazała się Maria Czubaszek.

Może i dobrze, że zgrabne komentarze na temat tego, na co przez lata spoglądała spomiędzy sosnowych sztachet, siłą rzeczy nie mogły zamienić się w fonię.

Kolejny etap - skuwanie tynku ze ściany pomiędzy sienią a chlewem, przebiegłby bez większych problemów, jednak pewien osobnik, usilnie proszony o to, by się obudził i opuścił rejon prac rozbiórkowych, ani myślał ocknąć się z przyjemnego hibernowania (a może udał się już do krainy wiecznych łowów, a my - zostawiając kawał tynku, którego usunięcie groziło osobistym kataklizmem owemu jegomościowi - zachowaliśmy się co najmniej naiwnie?).

Rozpoczęliśmy także usuwanie (szczerze przez nas znienawidzonego) smołowanego papieru, którym uszczelniono stropy.

Ponieważ podłogi obłożone były dla odmiany linoleum, po zdarciu "pergaminu" naszym oczom ukazała się ni mniej ni więcej, tylko materiał do utylizacji:

Największą zmorą, jaka nękała naszą wyobraźnię, była likwidacja szamba. Coś nas podkusiło, by dźwignąć płyty, po których wszyscy stukali obcasikami i - słysząc głuche dudnienie - ogłaszali -"a tu jest szambo". Ku naszej ogromnej radości i monstrualnemu niesmakowi okazało się, że niekoniecznie...

Skąd radość, nie trzeba chyba mówić. Niesmak natomiast jest wynikiem dopuszczenia do świadomości faktu, że instalacja sanitarna, prowadząca od rozmontowanej właśnie "łazienki" kierowała się ku "tajemniczemu dołowi", który wydawał nam się ex-szambem lub piwniczką,

by następie radośnie umykać na pole.
Bilans wychodzi oczywiście na plus - wiemy, jak wygląda zmora oraz że problemów rozbiórkowych będzie znacznie mniej, niż podpowiadała nam wyobraźnia.

Tura popołudniowa objęła kopanie prowizorycznego i tymczasowego odwodnienia* fragmentu ścian (nie ma to jak prace melioracyjne z chłodzeniem organizmu, w postaci śniegu z deszczem, w gratisie) oraz porządki na pięterku.

A w finale kolejnego etapu dostaliśmy nagrodę:

Musimy dopieścić ją sporą dawką opium dla kołatków.
Ktoś wie, czym zabezpieczyć etykietę?

--
*prowizoryczne, tymczasowe odwodnienie - dziura

Dowody zbrodni.

2011-03-25T17:36:00.003+01:00

Nawojów Łużycki, 25.03.2011.

P.s.Jakoś nie trafiliśmy pod strzechę (sic!) ratusza w celu zrobienia sympatycznej awantury. Los warunków zabudowy pozostaje więc nieznany. W gruncie rzeczy za tydzień będzie można pogadać z samą Panią P.... a i morale jakieś takie niewydolne:
-Nie chce mi się dzisiaj...
-To chodź, będziemy palić gałęzie, to tak jakbyśmy nic nie robili, a jednak coś będziemy robić.
(Scena odbyła się wczoraj, w samochodzie zaparkowanym na...naszym własnym, kłopotnickim podjeździe.Po dwóch minutach milczącej debaty zrobiliśmy numerowi 8 "papa".)

Skoro jednak dzisiaj przybywa A., zwana także babcią Okrucha, plany na najbliższe dwa dni nie mogą być niewybujałe, nad-ambitne i przesadnie rozbuchane.
Wydaje nam się, że zakończymy wieloetapową operację "sprzątamy wnętrza"!

Sztuka szczęścia - Mirsk.

2011-03-23T04:11:00.004+01:00

Widoki.
W końcu ile dni z rzędu można zbierać gałęzie i flaszki, odnajdywać ślady włamań i załamywać ręce (czytaj: zakasywać rękawy) nad wszechobecnym eternitem?

Klasyczny, powszechny przykład sztuki szczęścia

czai się w sąsiedztwie cmentarza, na rozdrożu z widokiem na Giebułtów

wieżę ciśnień,która ma stać się punktem widokowym

oraz panoramę miasteczka z zamkiem Gryf wychylającym się zza "dachów Paryża" w okolicy ruin kościoła.

.

Nie ma.

2011-03-22T06:11:00.007+01:00

Pani P. nie ma.
A co za tym idzie, dostępu do informacji o stanie dokumentacji też nie ma.
Pani P. będzie...1 kwietnia. Bardzo śmieszne. Chyba się troszkę zirytowaliśmy.
Dzisiaj ponowimy desant na urząd, element zaskoczenia, który obezwładnił nas wczoraj, siłą rzeczy nie ma już szansy.

A w obejściu?
Świeża buteleczka (może jednak nazwijmy rzecz po imieniu - butla) po wódce (gwoli wyjaśnienia, nie nasza) została spacyfikowana wraz z licznymi, już zasiedziałymi, aluminiowymi i szklanymi artefaktami (w rolach głównych ex-piwo "Książ", piersiówka po "Absolwencie" i dostojne, zielone szkło), i trafiła do wora.

Dojrzała w nas decyzja o zaproszeniu geodety w celu oznaczenia granic działki i skonstruowaniu ogrodzenia wokół tejże. Nie bez wpływu na nią pozostała lśniąca flaszka i rozgrzebane śmieci.

(Dobrze liczymy - jeżeli ziemi jest 2500 m2, to płotu musi być 200 m bieżących?)

Oczywiście konstrukcja nie będzie zawierała krzty metalu - stałaby się z miejsca najcenniejszym w całej okolicy łupem dla rzezimieszków, a wcale nie mamy zamiaru sponsorować spotkań przy drinku, po których następnie będziemy musieli sprzątać.

Warunki czają się za rogiem...

2011-03-19T21:50:00.012+01:00

Zupełnie zapomnieliśmy wspomnieć, że w piątek dostaliśmy pismo (żeby nie przesadzać z sielanką - do Poznania, a wydawało nam się, że wszystkich burmistrzów, naczelników i starostów poinformowaliśmy o przeprowadzce...i być może tak jest, z całą pewnością jednak nie wie o tym architekt, który składał papiery w sprawie warunków i może właśnie dlatego werdykt został nam odczytany przez telefon przez A., zwaną także babcią Okrucha, która na szczęście (w nieszczęściu) nie uległa (jeszcze) naszym namowom i nie wyemigrowała za nami, a co za tym idzie - mogła odebrać rzeczone pismo i nas o nim poinformować), że starosta, czy ktoś tam, zgadza się na przebudowę siedliska ... było tam też coś o osuwaniu się mas ziemnych czy czegoś podobnego. No cóż.

W gruncie rzeczy to była formalność. Trwała od lipca. Dała nam czas na podjęcie decyzji o przeprowadzce i zmienieniu codziennego widoku z szarych "domów z betonu" na taki o:

Dała nam czas na rozpoczęcie działalności gospodarczej, z powodu braku pracy w regionie docelowym (od Wałbrzycha po Zgorzelec). Dała nam czas na obejrzenie kilku fantastycznych domów i poznanie kilku fantastycznych Osób. Warto było czekać. Aż serce rośnie, jak pomyślimy o tym, co może nam się przydarzyć w oczekiwaniu na projekt i pozwolenie na budowę (do sierpnia-września daleka droga)!

Ciekawe, ile czasu zajmie przyklepanie tej sterty korespondencji (w sprawie warunków), między urzędami a urzędami, w naszej gminie? Innymi słowy, czy jeżeli jutro udamy się do urzędu widniejącego na załączonym obrazku, pani P. powie, że to już?!

Działo się.

2011-03-18T17:01:00.001+01:00

No właśnie.

Sztuka szczęścia (Lwówek Śląski) i jeszcze jedna SZTUKA.

2011-03-17T05:16:00.006+01:00

Wycieczki do urzędów cenimy sobie niepomiernie. Odbywamy je regularnie, bo a to to, a to tamto.
Czasem urząd właściwy jest w Mirsku, czasem w Jeleniej, czasem we Lwówku.
Wczoraj udaliśmy się do tego ostatniego, spotkaliśmy tam (tak jakby przypadkiem) jednego Śledzibowca, i jeden samochód (nie nasz) zapakowany naszym dobytkiem, a po drodze ujrzeliśmy ten oto sztandarowy przykład sztuki szczęścia:

Następnie pojechaliśmy obejrzeć inną SZTUKĘ, pojedynczą, w dodatku od wewnątrz.
Za to JAKĄ! Jesteśmy oszołomieni. Z dnia na dzień numer osiem okazał się (wobec salonów Śledziby) małą, wiejską chatynką*.

*Oczywiście nadal mamy zamiar pozostawać pod jego zgubnym wpływem, oddać mu ostatnie pieniądze i czcić jego dwustu-letniość.

Postępy (obecne i przyszłe).

2011-03-15T04:51:00.006+01:00

Jak widać prace postępują w zawrotnym tempie:

Już niebawem dom będzie wyglądał tak:

(Rysunek jest dziełem D., architekta i chyba już go przytaczaliśmy, jednak w zestawieniu z fotografią prezentuje się czytelniej.)

Na początku zabawy w remont wydawało nam się, że wszystko, aż po najlichsze skrawki tynku, będziemy ratować.
Uwierzyliśmy nawet w sypialnię wysoką na metr pięćdziesiąt i kilka innych (równie względnie atrakcyjnych) pomysłów na adaptację zastanych warunków.
Cóż, weryfikacja poglądów nie zawsze musi oznaczać oddanie sprawy walkowerem:)
Czasem to zwyczajne pójście po rozum do głowy.

Inspekcja.

2011-03-14T16:05:00.006+01:00

Uczestnik zwizytował nasze włości.

Widoczne na zdjęciu narzędzia, wobec słabego morale kłopotnickiej ekipy porządkowej, po wizytacji wróciły na pakę i pojechały do Mirska.
No cóż, falstarty się zdarzają:)

Dzień, w którym OSOBIŚCIE poznaliśmy...

2011-03-13T19:10:00.006+01:00

...Uczestnika - 13.03.2011

Kwiatki (fotodyletanci)

2011-03-13T04:33:00.005+01:00

P.s.Prawie codziennie kursujemy autostradą śmierci
(na której prędkość mijających nas samochodów rośnie wprost proporcjonalnie do zmniejszającej się jakości i szerokości drogi) między naszymi domami - tym z żelbetowym dachem nad głową i tym z dachem do wymiany.
Wracamy mniej więcej o tej samej porze, przepędzani przez chłód wieczoru i wspominane już nawoływania Potomka (Elmo, Lola, Strażak Sam).

I codziennie, kiedy mijamy próg rębiszowskiego lasu, odprowadza nas czujny wzrok i nastroszone uszy pewnego stada:

-A zmieniłaś ogniskową?
-Że co?!